tab

2005-04-25T13:52:00.000-07:00

tanhaa

2005-04-23T12:47:00.000-07:00

tars

2005-04-18T09:32:00.000-07:00

avedon

زهراي عزيز

2005-04-18T09:29:00.000-07:00

زهراي عزيز نميدانم به خاطر اين همه دوستي وراستي تشكر كنم .امشب فهميدم كه لايق عشق وعلاقه زيادتري هستي امشب فهميدم كه به بايد به خاطر تو بيشتر از اينها تلاش كنم . زري عزيزم به قول آن كوته فكر زهراي عزيز نميدانم به خاطر اين همه دوستي وراستي تشكر كنم .امشب فهميدم كه لايق عشق وعلاقه زيادتري هستي امشب فهميدم كه به بايد به خاطر تو بيشتر از اينها تلاش كنم . زري عزيزم به قول آن كوته فكر ((من بي رفيق به ضامن آهو متوصل شده ام ))و چه خوب كاري كردم .تو براي من هميشه يك حقيقت هستي مثل ديگران يك رويا نيستي كه سعي كنم آرام آرام فراموششان كنم زماني كه به تو گفتم قبل از اينكه با تو دوست شوم از دختري ديگر خواستگاري كردم به جاي اينكه رهايم كني گفتي با من خواهي ماند ولي به شرطي كه فراموشش كنم .گفتم به او علاقه اي ندارم باور نمي كردي تا اينكه خودت پيام ((بي رفيق ها به امام رضا متوصل مي شوند ))را خواندي. ديدي گفتم كه من او را فراموش كردم؟ ديدي گفتم كه آن حسم اشتباهي احمقانه بود؟ ديدي گفتم دختر نديده بودم. رهراي عزيز من آمدم مشهد خاستگاري تو وهنگامي كه به حرم امام رضا رفتم با اينكه اعتقادي به نظر ودر خواست از او نداشتم ولي گفتم كه اي ضامن آهو من زري را دوست دارم او را از من دور نكن .دوست عزيزم اگر روزي از دست يافتن به تو محروم شوم تو فراموش شدني نيستي .من با خاطراتت رندگي ميكنم با ياد بوسه هايت شبهايم را به سر مي برم با عكس هايت دل تنگي هايم را پشت سر ميگذارم .
من بي رفيق تو را دوست دارم وميخواهم دوباره براي هزارمين بار دستانت را ببوسم وگونه هايت را نوازش كنم. تو به من لطف داشتي و هميشه دوستم داشتي و هميشه هم به من گفتي ومن هيچ گاه تو را فراموش نمي كنم . اكنون در برابر تو وظيفه سنگين تري دارم برايت كار ميكنم و از هيچ كاري دريغ نمي كنم .كاش اين ضامن آهو من بي رفيق را زودتر طلب ميكرد . كاش نمي گذاشت كه اون طور احمق يك دختر بي ارزش شوم و بگويم دوستت دارم .
امشب خوشحالم چون فهميدم كه بايد تو را حفظ كنم .

از تو حرکت از خدا برکت

2005-04-10T07:43:00.000-07:00

سانسور کردن وبلاگها وهزاران سایت اقتصادی همه نشان از حرکتی بزرگ میدهد برای محدود کردن مردم ایران .گاهی که فکر میکنم میبینم که سانسور کردن سایت های سکسی وپرنو کار بدی نیست ولی بستن سایتهای خصوصی وسایتهای اقتصادی که کاری به کار سیاست ندارند جای شگفتی است ولی با این تفکر کسی راهی به جایی نخواهد برد هر کجا که میری راهی برای عبور از فیلتر هست همه جا راهی برای گریز هست استبداد در محیط مجازی به راحتی امکان پذیر نیست هر چند حکومت تلاش بسیار زیادی را انجام میدهد .خوب عیبی ندارد زورشان میرسد پس انجام میدهند ولي راهی به جایی نخواهند برد .محیط مجازی پررو تر از این حرفهاست به امید روزی که حرف زدن برای هیچ کس سخت ودشوار نباشد

امروز شانسی با این جا آشنا شدم آگه نمی تونی بری اينجا بهترین جا برای شماست.

تازه برای اینکه از اخبار جدید وراحهای جدید اگاه شوید واگه عضو اورکات هستید اینجا را عضو شوید

راستی یادتان نرود که برای کسانی که این سا یت را به وجود آورده اند دعا کنید

براي آنكه جهان را هميشه مي بيند

2005-04-08T12:21:00.000-07:00

به يادت مي آورم

د رسياه ترين سطري

كه به رويا هاي سرزمين تو

وصل مي شود

بگو

ديگر چگونه نفس مي كشي

با روبنده اي تاريك

كه حس جهانت را

تاريك تر مي كند

آنگاه كه

نگاهت مي كنم

هرگز نمي شنا سمت

رهـا متقی
هفدهم فروردین ماه هشتاد و چهار

2005-04-06T14:02:00.000-07:00

ديدن اين نگاه معصوم من را آرام ميكنه دلم ميخواهد آنسوي اين نگاه باشم با هزاران اميد وآرزو .با خودم فكر ميكنم آيا ميشود صاحب اين نگاه شد؟آيا ميتوان به او گفت كه دوستت دارم؟آيا ميتوان او را در آغوش كشيد؟آيا ميتوان به انتظارش نشست؟برايم دعا كنيد كه بتوانم روزي به تنها كسي كه دارم برسم .من دارم به هيچ اميدوار ميشوم .برايم دعا كنيد.

سوزان سانتاك

2005-04-02T07:56:00.000-08:00

روزي براي اسباب كشي خانه يكي از آشنايان رفتيم كسي كه خودش عكاسي مي كرده ودوست هنرمند زياد دارد وجالب اينجاست كه چيز هاي راجع به روشنفكران وهنرمندانم شنيدم كه مو بر تنم سيخ شد هر كسي كه بهش علاقه داشتم ديدم آشغالي بيش نيست وهنر را وسيله اي براي رسيدن به اميال خود كرده كساني كه ژست درد مندي ميگيرند ولي در باطن ان كاره ديگر مي كنند.خوب بيخود نيست كه اكنون هنر وفرهنگ ما غرق در نجاست شده خوب لياقت ما همين بوده وهست .
در لا به لاي كتابهاي دوستم به مجله عكسنامه شماره اول (ارديبهشت 1377)بر خوردم .مجله را ورق زدم خيلي خوشم آمد مي توانم بگم كه همه مطالبش خواندني بود آخه الان ديگه كم مجله پيدا ميشود كه بوي شعار ندهد وژستي نباشد ولي اين مجله خيلي خوشحالم كرد در اين مقاله متالبي بود از سوزان سونتاك كه برام جاب بود رفتم تو اينترنت وسعي كردم ببينم آيا نسخه رايانه اي در اينترنت هست يا سايتي براي اين مجله؟ گشتم وچيزي پيدا نكردم وچون اين گفتگو را براي بعضي از دوستانم باز گو كرده بودم وميدانم انها اهل رفتن وپيدا كردن اي مجله نيستن پس من مجله را قرض كرده واقدام به تايپ كردن آن كردم .آقاي اسماعيل عباسي من رو حلال كن كه بي اجازه كش رفتم .
مقالهاي كه در پي مي آيد ،گفت وگوي است با سوزان سونتاك كه در سمپوزيوم كالج ولزلي در بهار 1975 انجام شده است.
○من نويسنده وفيلمساز هستم .خودم را منتقد نمي دانم ومخصوصا منتقد عكاسي نيستم .اما درست از همين موضع دقيقا مستقل وآزاد است كه منظورم را بيان كنم :اين منظور نيز نه از زبان كسي كه عضو نهاد عكاسي باشديا نهاد ضد عكاسي باشد.بلكه از زبان يك تحصيلكرده بيرون گود بيان ميشود.
اما گاهي متوجه شده ام كه به علت وضع خاص خودم نسبت به ديگراني كه شما براي سخنراني دعوت كرده ايد براي اظهار نظركردن درباره موضوع اين سلسله سخنراني ها در مقايسه با برخي از ايشان در وضعيت بهتري هستم .بدون ترديد گفتن ((عكاسي در درون علوم انساني)) به معناي نام بردن از دو چيزي است كه مجموعه كاملي از مسايل را به دنبال مي آورند.سوال چنين است:عكاسي چيست؟سپس آن واژه بزرگ وچند واژه كوچك ديگر در بين آنها مطرح ميشود-علوم انساني كه ما را به انديشيدن درباره مجموعه كاملي از ارزشهايي وا ميدارد كه به برخي انديشه هاي فرهنگي وتربيتي باز ميگردد.به طوري كه علوم انساني اصطلاحي است كه در درجه اول در برنامه هاي درسي دانشگاه ها مطرح ميشود .اما اين نوعي تلخيص يا تركيب يا گلچيني از ارزشمند ترين تجربه هاي فرهنگي وانديشه ها وكارهاي قدرت تخيل يا خلاقيت در چهار چوب فرهنگي خاص است. اما براي آن كه به اين محيط فرهنگي در شكل نسبتا" جديدش برسد اجبارا" بايد با اصل برنامه درسي سر وكار پيدا كند .
اما قرار باشد كسي عنواني براي مجموعه تجربيات يا سخنراني ها يا مباحثه ها پيشنهاد كند .مانند (( عكاسي در درون علوم انساني)) چنين شخصي احتمالا نه درباره علوم انساني به عنوان موضوع تحت بررسي بلكه درباره عكاسي مي انديشد .زيرا يكي از نخستين چيزهايي كه ميتوان درباره عكاسي گفت آن است كه عكاسي فعاليتي نسبتا جديد است .شما خواه عكاسي را يك شكل هنري بدانيد وخواه ندانيد عكاسي فعاليتي است كه مردم درباره آن گفت وگو ها كرده اند و وضعيت كنوني آن را نيز به زير سوال برده اند .گروه بزرگي از مردم در دهه هاي اوليه پيدايش عكاسي كوشيدند طوري با آن بر خورد كنند گويي با نوعي از دستگاه فتوكپي – وسيله اي براي تكثير يا انتقال نوع خاصي از اطلا عات بصري سرو كار دارند اما خود آن را سر چشمه اي مستقل براي ديدن يا ماده اي نمي دانستند كه موجب دگر گوني بنيادي حساسيت بصري ما ميشود همچنان كه حقيقتا" چنين شده است .و تاريخچه ذوق واستدلال درباره عكاسي –اگر خواسته باشيم كلي سخن بگوييم –شامل تكامل وارتقاي كيفي اين فعاليت بوده است.
نيازي به گفتن نيست كه بحثها همچنان ادامه دارد: (( آيا عكاسي هنر است ؟يا نيست؟))اين بحث مفيد اما اندكي ساختگي درباره هنر بودن يا هنر نبودن عكاسي از حدود يك قرن پيش تا كنون ادامه داشته است .مي گويم بحث ساختگي نه به اين علت كه هيچ مسئله واقعي مطرح نميشود بلكه به اين علت كه گمان ميكنم مسائل-در آن سطح –بسيار ساده واساسا"غير واضح نشان داده ميشوند .اما اگر شكلي از راز پردازي باشد از نوع بسيار خلا قانه راز پردازي بوده است .كتابهاي نوشته شده درباره عكاسي به دست عكاسان حرفهاي به طرزي باور نكردني جنبه تدافعي دارند .هم پرخاشگرند هم تدافعي يعني دو حالتي كه معمولا" لازم وملزوم يكديگرند. در لواي همه اين ادعاهاي بلند بالايي كه براب عكاسي مطرح ميشود ميتوان وارد آمدن فشاري بسيار جالب وثمر بخش بر پيكر عكاسي را احساس كرد كه همين وضعيت مسئله ساز خود آن فعاليت بوده است.
شخص با سوال كردن درباره وضعيت عكاسي در درون علوم انساني آشكارا همان پرسش قديمي را مطرح ميكند :آيا عكاسي هنر است؟آيا حقيقتا" فعاليتي جدي يا هنري جدي است؟آيا مقامي شايسته در برنامه درسي دانشگاه دارد ؟مانند بخشي ويژه در موزه ها ايا با ديگر شكلهاي هنر تفاوت دارد؟ به عبارت ديگر همان كونه است كه پيشتر گفتم –بحثي ساختگي –زيرا ترديدي نيست كه جنگ به پيروزي انجاميده است.
اما مسئله چنين است كه اگر عكاسي هنر است و از لحاظ اجتماعي يا جامعه شناختي نيز پذيرفته شده است آيا هنري مانند همه هنرهاي ديگر است؟عكاسي همانند نقاشي دقيقا" هنر نيست-وشايد همين به روشن شدن گوشه هايي از علل نفوذ كنوني آن كمك كنند .به سخن ديگر ميخواهم بگويم عكاسي بيشتر يك فرا-هنر است تا هنر.هنري است كه هنرهاي ديگر را از هم ميدرد .عكاسي آفرينش است-آفرينش به شكل نوعي تصوير بصري اما در همان حال ديگر شكلهاي هنر را زنده زنده ميخورد وبا شكل عيني شان باز آفريني ميكند .عكاسي آفرينش تصويرهاست- تصويرهايي كه اگر دوربين عكاسي در ميان نمي بود وجود خارجي پيدا نمي كرد.از اين لحاظ عكاسي هنري بويژه مدرن است. ممكن است هنري باشد كه بيش از هر هنر ديگر با اصطلا حات بنيادي وعلايق جامعه مصرفي صنعتي تناسب دارد .عكاسي ظرفيت لازم براي تبديل هر تجربه –هر واقعه –وهر واقعيت به يك كالا يا يك شئي يا تصوير را دارد .يكي از محورهاي بنيادين تفكر مدرن همين تضاد ميان تصوير وواقعيت است. خطا نخواهد بود اگر بگوييم كه اجتماع ما چندان در نوع خاصي از تكثير تصاوير ريشه دوانيده يا بر محور آن قرار گرفته است كه نمونه اش را در هيچ اجتماع ديگري نميتوان ديد.
اما برگرديم به نقطه حركتمان .اگر عكاسي منزلتي در درون علوم انساني دارد اين منزلت ممكن است محوري باشد زيرا نه فقط شكلي از هنر با محدوديتهاي خاص خود است بلكه منزلتي دارد كه در آن همه انواع مسائل جامعه شناختي واخلاقي وتاريخي را ميتوان مطرح ساخت .
هدف من نه ارزيابي كار عكاسان خاص بلكه بحث درباره مسائل مطرح شده بر اثر حضور عكاسي است واين مسائل شامل مسائل اخلاقي ومسائل زيبا شناختي ميشود.به نظر من مطالعه عكاسي انديشه اي تماما" درست است .من از مطالعه درباره طرز ساختن عكس حرف نميزنم بلكه منظورم مطالعه طرز نگريستن در عكس وياد گرفتن طرز نگاه كردن به عكس است زيرا طريقه اي كه شما براي نگريستن در عكس فرا ميگيريد نوعي آموزش عمومي براي ديدن است ونتايج آن را ميتوان به ديگر طريقه هاي ديدن نيز تعميم داد .نكته ديگري كه بايدمتذكر شوم آن است كه چيزي به نام عكاسانه نگريستن وجود دارد .اگر درباره مردمي بيانديشيد كه از خانه خارج ميشوند وبه دنبال عكسهاي به عنوان فعاليت آزادانه هنري ميگردند بايد گفت آنچه مردم ارزش گذاشتن در آن را بيش از پيش فرا گرفته اند چيزي است كه در دوربين فرا چنگ مي آورند ولي در حالت عادي به آن دسترسي ندارند –ميتوانند آن را به كمك دوربين عكاسي ببينند .بدين گونه آنها طريقه ديدنشان را به كمك دوربين عكاسي ودر جريان خو گرفتن به استفاده از عكاسي تغيير ميدهند .جهان به رشته اي از رويدادها تبديل ميشود كه شما انها را به صورت عكس در مي آوريد ودگرگون ميكنيد وآن رويدادها تا جايي كه شما را گرفته ايد واقعيت دارند.
اغلب مردم در اين اجتماع گمان مي كنند كه گرفتن عكس بدان معناست كه در ميان حرفهايمان بگوييم: ((اين ارزش عكس گرفتن را دارد.)) وستودن رويدادي به عنوان رويداد جا لب يا با ارزش يا زيبا –به معني بيان آرزوي عكس برداشتن از آن است .اين رويداد به ژرفاي طريقه نگريستن ما در اشيا راه يافته است وما ارتباطي اساسا" متناسب با واقعيت برقرار كرده ايم . وما گمان ميكنيم كه برقرار كردن تماس تملق آميز با هر چيزي به معناي بيان آرزوي عكس برداشتن از آن است .ودوربين نيز عملا" بخشي از حساسيت ما شده است. بنابر اين وقتي كريستوف ايشروود ميگويد((من دوربين عكاسي ام))آنچه واقعا"ميخواهد بگويد چنين است : ((مي بينم –مي بينم .مشاهده ميكنم. اين را ذخيره ميكنم .))
يكي از دلايل من براي عكس نگرفتن آن است كه انبوهي ا ز مردم هستند كه عكس ميگيرند وعجالتا" همين براي من كافي است . واحساس ميكنم كه هنوز اشيا را عكاسانه ميبينم .شايد من خيلي زياد عكاسانه مي نگرم وديگر مايل نيستم از اين طرز نگريستن حمايت كنم .اين طرز خاصي از پرورش تخصصي حساسيت شخصي است .
نخستين بار چگونه با عكاسي از ديدگاه انتقادي آشنا شديد؟
من هميشه به نحوي، معتاد عكس بوده ام. يعني هميشه به عكس بسيار علاقه مند بوده ام –عكس ها را از مجله ها مي برم وجمع آوري مي كنم، نه عكسهاي اصل بلكه نسخه دوم يا تكثير شده آنها را . تنها فرق كار در اين است كه اخيرا" تصميم گرفته ام درباره برخي از فكرهايي كه درطي بيست و پنج سال گذشته داشته ام چيزهايي بنويسم . بدين ترتيب در راهي قدم گذاشته ام كه گمان مي كردم مستلزم نوشتن يك مقاله آسان است ولي به شش مقاله دشوار انجاميد . اما همچنان كه به دعوت كنندگان خودم ،من عكس نمي گيرم ودوربين عكاسي هم ندارم ،منتقد عكاسي هم نيستم .اما نوشتن درباره عكاسي ،بازتاب نوعي بيان يا تا حدودي تسويه حساب با يك علاقه ديرينه است .دقيقا" چون بيست سال درباره اين موضوع انديشيده ام ،گمان ميكنم كه حالا ميتوانم درباره اش بنويسم . كسي كه از من پرسيد با نوشتن اين مقاله ها چه كاري ميخواهم انجام دهم ،ومن در پاسخ گفتم به گمانم ميخواهم خودم را از دست اعتيادم برهانم . اما اين امر تحقق نيافته است .
به اعتقاد شما ،آيا عكاس متعارف در قبال جهان پيرامونش از يك نويسنده عادي پرخاشگرتر وآدم خوار تر است؟
تعداد عكسهاي كه ميتوان گرفت محدوديتي ندارد، هر عكاسي چنين احساسي دارد .تعداد چيزهايي كه ميتوان نوشت نا محدود نيست ،مگر به يك معناي بسيار عقلي ،كه هيچ نويسنده اي حقيقتا چنين احساسي ندارد . هر نويسنده اي مجبور است به اين نكته پي ببرد و همواره به اين نكته وقوف دارد كه موضوع چگونه چگونه اساسا" از درون مي تراود .تمام اين موضوع بايد در آزمايشگاه خود ساخته موجود در اندرون ومغز شما تغيير شكل پيدا كند . در حالي كه جهان براي عكاس وجود واقعي دارد .هرگاه همين جهان از طريق دوربين عكاسي ديده شود در مقايسه با موقعي كه با چشم غير مسلح يا با نگاه واقعي ديده ميشود چيزي باور نكردني ميشود ، سرا پا جالب وبه عبارتي جالبتر مي شود. دوربين عكاسي همين چيزي است كه ميتواند جهان را براي شما صيد كند. مثل تفنگ نيست مثل كشتن مردم نيست ،بلكه طريقه ايست براي باز گرداندن چيزي. به شما امكان ميدهد كه جهان را تغيير شكل دهيد وبه صورتي ريزتر نشان دهيد . وعكسها به عنوان شمايل ها واشيائي جادوئي ،پايگاهي ويژه دارند كه ديگر تصويرهاي بصري مانند تابلو هاي نقاشي وديگر شكلهاي هنر مانند ادبيات ،فاقد آنند .گمان نمي كنم كه هيچ طريقه ديگري براي آفريدن نظامهاي تصويري ،چنين قدرت كششي در پس خود داشته باشد.
البته واژه ((آدمخوار)) داراي بار معنايي وتحريك كننده است واحتمالا" بسيار قوي است ، اما گمان نكنم كه بخش عمده بحث مرا تشكيل دهد . نكته اصلي در سخن من نه انديشيدن درباره كاري است كه عكس گرفتن براي مردم انجام ميدهد بلكه بررسي تاثير نگريستن در عكسها وبه دست آوردن اين گونه اطلاعات يا تجربه ها درباره عكس است. آنچه توجه مرا به خود جلب ميكند مصرف كردن عكس است نه گرفتن آن ،واينكه چرا عكسها در رديف مواد غذايي روز مره حساسيت ما قرار گرفته اند ومنبع اطلاعات شده اند.
گمان ميكنم مسائل بسياري وجود دارند كه در خور صحبت باشند ،واز اين گونه مسائل نيز نبايد گريزان بود . وقتي متوجه ميشوم كه آنچه مردم در ظاهر به دنبالش هستند اين است كه به ايشان گفته شود عكاسي خوب است يا نه ،يعني جزئي از اين جهان است،غمي بر دلم مي نشيند . بگذاريد مثالي بزنم .شايد من خيلي بي احتياط باشم ،اما گمان نمي كنم او از اين بابت ناراحت شود- چند روز پيش ريچارد اودون به من تلفن كرد.آشنايي من با ايشان به دنبال ارسال همين مقالات براي ((NEW YORK REVIEW OF BOOKS))ميسر گرديد.به عبارت دقيق تر ،من ايشان را پيش از اين نمي شناختم .گمان نمي كنم اگر با هر يك از عكاسها آشنايي پيدا ميكردم ،علاقه اي به نوشتن درباره عكاسي در من بيدار مي شد .بگذريم ،ما با هم دوست شديم ودرباره انديشه هاي مطرح شده در مقاله ها بحث هاي بسيار كرديم ،كه او با بعضي از آنها موافق وبا برخي هم مخالف بود .ميگفت : ((ميخواهم عقيده شما را بدانم .))او هفت هفته را در اوايل دهه 1970 در سايگون گذرانده بود وعكسهاي بسيار از قربانيان بمب ناپالم كه آمريكاييان بر سر ويتناميان ريخته بودند ،گرفته بود. او اين كار را به خواست خود وبا صرف هزينه شخصي انجام داده بود .كسي او را بدانجا اعزام نكرده بود .او در يكي از هتل هاي سايگون براي خودش استوديويي داير كرده بود،و از جمله كارهايش اين بود كه از دهها آدم بي چهره ،بي دست ، وبا بدنهاي سرا پا زخمي عكس گرفته بود .
چند روز پيش يكي از مجله هاي مهم وبسيار معتبر تجاري از وي خواسته بود كه اين عكس ها را به چاپ برساند .او اين عكسها را هرگز چاپ ومنتشر نكرده است .به من تلفن زده و گفت : ((شما چه ميگوييد؟من نمي دانم چه كنم .انجام اين كار هم برايم وحشتناك به نظر ميرسد،هم خوب .يعني به عبارت ساده تر ،نمي دانم چه كار بايد بكنم .))ما نزديك به يك ساعت درباره اين موضوع صحبت كرديم .آيا اين كار به معناي استثمار آن مردم بوده است؟آيا اين عكس ها ارزش هنري دارند؟
او فقط يكي ازآنها را به من نشان داده است ،ومن همه آنها را نديده ام .مي گفت عكسهايش زيبا هستند .به طريقي ،زيبا وبه طريقي خوفناك هستند .اوگفـــــت: ((نمي دانم چه كار بايد بكنم ))،ومن گفتم ((من هم نميدانم شما چه كار بايد بكنيد ،بعد از آنكه به من تلفن كرديد ونظرم را جويا شديد گمان ميكنم من هم به اندازه شما سر در گم شده ام .هم مي توانم به دلايل بسيار خوبي در دفاع از چاپ نكردن آنها بينديشم هم به دلايل بسيار خوبي در دفاع از چاپ كردنشان .))
اين يك مسئله بزرگ وگيج كننده اخلاقي است .شروع آن نيز به تلفن كردن ايشان باز نمي گردد،مسئله زماني آغاز مي شود كه شخص براي انجام چنين كاري آستين بالا ميزند . اگر منتشرشان نكنيد ،يك جور تاسف خواهيد خورد واگر منتشرشان كنيد جور ديگري متاسف خواهيد شد .با حرفم موافقت كرد . من هنوز خبرش را نشنيده ام ،به همين علت تشريح داستانش را كمي بي احتياطي مي دانم ، اما اين امر سري نيست وشما اين عكسها را در طي چند هفته آينده به صورت چاپ شده خواهيد ديد .اما مسائل ،واقعيت دارند.
پيچيدگي مسائل نيز واقعيت دارد او درباره كار خودش بسيار واقع بين است ،بسيار تيز هوش هم است. مي گفت اين عكس ها ظاهرا" عكسهاي اودون هستند ،ولي با اين حال به آن مردم تعلق دارند .مي گفت وقتي اين عكس ها را ميگرفته گريه ميكرده است ،اما با اين حال مانند عكسهاي اودون هستند ،بسيار صريح اند ،پس زمينه هايش سفيد است .ميگفت اما نمي دانم با اينها چه كار بايد بكنم . نمي دانم اصولا" ايا مي بايست چنين عكسهايي را مي گرفتم يا نه؟اما اين را مي دانم كه اگر قرار بود تمام اين كار را از نو انجام دهم ،باز هم اين عكسها را ميگرفتم . خيلي جالب است ،اين كار تمام فعاليت او را زير سوال برده است . گمان نمي كنم مردم اين موضوع را بفهمند . گمان نمي كنم مردم اين موضوع را بفهمند . گمان نمي كنم كه من اين مسائل را اختراع كرده باشم ،وفكر ميكنم كه بسياري از عكاسان از وجود اين مسائل آگاهند .اينها مسائل واقعي اخلاقي هنري هستند كه بر اثر اين فعاليت پيش مي آيد .
آيا آرزو ميكنيد كه عكاسي ،مانند امروز كه در همه جا حضور دارد حضور نمي داشت؟آيا شما از اين گونه دخالت در ضمير آگاهتان كه گفتيد نخستين بار در دوازده سالگي وپس از ديدن عكسهاي داخائو برايتان رخ داد بپرداريد؟
راستش ،آن واقعه زندگي من را دگر گون كرد . اما مطمئن نيستم كه در جواب خواهم گفت از آن بيزارم .بسياري از مردم ،عكسهايي را ديدهاند كه ،خواه خودشان متوجه شده باشند خواه نه ،ضمير آگاه ايشان را دگرگون كرده است . مسئله،واكنش شخصي من نيست ،مسئله ،نام گذاري آن است – نام گذاري چنين پديده اي كه براي ما بسيار شكل دهنده است ....اين تجربه تكان دهنده ..... نه اينكه خواسته باشم بگويم چيزي غير از عكس نمي تواند شما را تكان دهد ،بلكه موضوع ما اين شيﺀ،اين تصويري است كه شما ممكن است با گشودن صفحات اين مجله ،تصادفا" به آن بر بخوريد يا نا خواسته به آن برسيد . مثل تابلوي نقاشي نيست .ميدانيد تابلو هاي نقاشي كجا هستند- در موزه ها ونگار خانه ها هستند واگر شما بخواهيد به آنجاها برويد ميشود تجربه خصوصي ،به عبارت ديگر ،شما به ديدن آن ميرويد . اما عكس به سوي شما مي آيد چون در همه جا حضور دارد .
ماهيت تصوير پردازي كه در آن تصوير پردازي بسيار تكان دهنده ودرد آور است ،مطمئنا" در حال حاضر عادي وپيش پا افتاده است ،پيش پا افتاده تر از گذشته ،چند هفته پيش ،شايد شما هم ديده باشيد ،عكسي در روي جلد دو مجله تايم و نيوزويك ،از يك مادر ويتنامي كه بچه اي را رو به دوربين در آغوش داشت چاپ شد .كودك احتمالا"زخمي شده بود يا درحال مرگ بود يا قبل در آغوش او مرده بود .اين عكس ،عكسي است كه چند سال پيش از اين هرگز آن را روي جلد مجله خبري نمي شد ديد. نمي خواهم بگويم كه مردم با ديدن آن تكان نخورند . ترديدي ندارم كه بعضي ها اشتراك خودشان را براي اين مجله قطع كردند . اما سر دبير هاي همين مجله ها ،چند سال پيش ،چنين تصويري را قابل پذيرش نمي دانستند و به نظرشان بسيار تكان دهنده مي آمد. به گمانم نوعي فرايند خو گيري يا عادت در ميان است . شايد علت اينكه مردم در برابر چيزهاي واقعي اين همه شكيبا مي شوند آن باشد كه عكس خيلي زياد قابل قبول مي شود ،اما بدون ترديد نوعي فرايند از هم گسستگي در ميان است ،به طوري كه در اغلب موارد وقتي مردم نخستين بار در واقعيت ،با چيزي مانند شقا وتي كه در تصوير ديده اند مواجه مي شوند ،انچه به فكرشان خطور ميكند عبارت ((مثل عكس (فلان )يا ((مثل فيلم(بهمان) )) است. به عكس هاي گذشته ارجاع مي دهند براي اينكه واقعيت را بي واسطه تجربه كنند، زيرا به طريقي بسيار از هم گسسته ،به وسيله خود تصويرها ونه به وسيله تجربه واقعي ،براي چنين چيزي آماده شده اند . اگر عكس هاي بسياري همانند آن عكس را ببينيد ،تحمل بالا تر مي رود عكس براي آنكه واقعا" زير ورو كننده باشد بايد حتي از اين هم تكان دهنده تر باشد .
شما،وقتي به عكس نگاه مي كنيد ،به طريقي، حضور نداريد مجهوليد. شايد همين ، جنبه آزار دهنده آن باشد. اگر در كنار ميز جراحي بايستيد وبه انجام گرفتن عمل جراحي نگاه كنيد ، مي توانيد توجه و منظرتان را تغيير دهيد ،مي توانيد باز از طرق مختلف نگاه كنيد ، مي توانيد درجه دقت خود را تغيير دهيد. مي توانيد درجه دقت خود را تغيير دهيد .براي خودتان تصويرهاي نزديك ويا دور بگيريد . در آنجا چند جراح وچند پرستار هم حضور دارند ،ولي خود شما آنجاييد. شما در عكس نيستيد ، واز همين جاست كه اندكي نگراني سرچشمه مي گيرد .وقتي به عكسي نگاه مي كنيد ،هيچ كاري نمي توانيد انجام دهيد.
عكس ها ،اطلا عات در اختيار ما قرار مي دهند.به نظر مي رسد كه عكس ها به ما اطلا عاتي مي دهند كه بسيار بسته بندي شده اند واطلا عاتي را در اختيارمان مي گذارند كه ما از قبل براي مسلم پذيزفتنشان آماده شده ايم به نظر مي رسد كه كلمات ،فاقد آن وزني هستند كه از آنها انتظار مي رود،به طوري كه يكي از اظهارات هر عكسي ،چنين است : ((اين واقعا" وجود دارد .))عكس ،نوعي شغل براي قدرت تخيل است براي آنكه كاري را انجام دهد كه اگر ما اينهمه به وسيله انواع گونا گون اطلا عاتي كه واقعا"جذب نمي شود برا شفته نمي شديم مي بايست مي توانستيم انجامش دهيم . عكس از اين قدرت مدرك واقع شدن برخوردار است ،اما تقريبا"به طريقي كه گويي عكس ،خود تكهاي از آن چيز است .گرچه اين يك تصوير است ،در واقع خود آن چيز است.
آيا احساس مي كنيد كه عكاسي به پيدايش طرز جديدي از ديدن كمك كرده است؟
اسكار وايلد مي گفت كه طرز ديدن ،تا حد زياد وبه معني گسترده كلام ،تابع هنر است. با آنكه مردم هميشه ديده اند،اما در اينجا يك فرايند در قاب گذاشتن يا گزينش در ميان است ، كه از نوع چيزهايي كه تكثيرشده شان را مي بينيم پيروي مي كند. عكاسي،شكلي از هنر است كه پيوندي بنيادي واساسي با تكنولوژي دارد،وشكلي از تكنولوژي است كه ارزش هايش همان سادگي وسرعت آن است .
كارتيه- برسون اخيرا" گفته است كه ميخواهد عكاسي را كنار بگذارد .هميشه ،اندكي از وقتش را به نقاشي گذرانده است اما حالا مي خواهد خودش را تمام و كمال وقف نقاشي كند،ودليلي كه براي اين تصميم مي آورد اين است كه عكاسي ((تند ديدن ))را تقويت مي كند ،و او پس از آنكه عمري را صرف تند ديدن كرده است ،حالا مي خواهد از سرعتش بكاهد .به همين علت ،ترجيح مي دهد نقاشي كند . وجود دوربين عكاسي به پيدايش عاداتي در ديدن مي انجامد كه سريع است ، وبخشي از ارزش اين عادات به مقدار اطلا عاتي بستگي دارد كه بتوانيد از اين سريع ديدن به دست آوريد .
از لحاظ تكنو لوژيكي ، كل تاريخ تكامل دوربين هاي عكاسي ،همان كوتاه كردن زمان نوردهي بوده است .چند ده سال پيش از اين ،ظهور عملا" آني بود .اين بدان معنا است كه دامنه تصوير افكني عكاسانه همواره بزرگتر شده است . بدين ترتيب ،دوربين عكاسي مي تواند هر چيزي را در برابر خود صيد كند ،وكل جهان در حكم موضوعي براي عكس برداري است . ترديدي نيست كه سليقه غالب در حال حاضر در جهت عكسي است كه موضوع را جالب توجه سازد .اين موضوع في نفسه جالب نيست ،بلكه چون در عكس آمده است جاب توجه مي شود. يكي از گرايشهاي امروزي در عكاسي ،كوچكتر كردن موضوع كار يا نوعي موضوع دور انداختني در عكاسي است. چيزي در جهان نيست كه نشود عكس خوب از آن گرفت.گمان نمي كنم اين جسارت در هنرناي ديگر وجود داشته باشد يا-اگر باشد-فقط اخيرا چنين شده است ، آن هم تا حدودي به اين علت كه عكاسي الگويي براي ضمير آگاه ما تبديل شده است .وقتي چيزي خارق العاده را مي بينيد معمولا"به دنبالش مي گوييد تصميم داريد آن را به صورت عكس تثبيت كنيد. تصور يك واقعه يا وضعيت يا شخصي كه ممتاز شمرده مي شود و شما دوربينتان را براي ثبت آن بر ميداريد ،در نظر ما چيز هاي در هم بافته اند .
يك ونيم سال پيش در چين بودم به هر جايي كه در اين كشور ميرفتم مردم به من مي گفتند ((دوربين عكاسي تان كجاست ؟))ظاهرا" در طي چند سال گذشته ،من اولين كسي بودم كه (از زمان شروع سفر خارجي ها )به چين سفر كردم ودوربين عكاسي با خود نداشتم . البته آنها متوجه بودند كه تهيه مقدمات سفر به چين براي ما خارجي ها خودش ماجرايي بزرگ است،وكاري كه اين خارجي ها به هنگام بر خورد به واقعه يا چيزي فوق العاده جالب توجه انجام مي دادند اين بود كه عكسي از آن مي گرفتند. خيلي دلم مي خواست ببينم مردم در چين با دوربين عكاسي چه مي كنند ،زيرا چين تنها كشوري در جهان است كه رهبرانش به تلاشي آگاهانه دست زده اند تا از حالت يك جامعه مصرفي خارج شوند . به هر جايي كه در چين مي رفتم ،همه مردم عكس هايي از خويشاوندان خود داشتند :توي كيف بغلي ،زير شيشه روي ميز اداره ها ،در كنار ماشينهاي تراش يا دستگاههاي توي كارخانه ها.وهمگي مي گفتند: ((اين عمه فلاني يا عمو فلاني من است ،با ما ششصد كيلومتر فاصله دارد،دو سال است كه نديدمش ،اينها بچه هاي من هستند ،اينها پدر ومادر من هستند .))گاهي هم،البته ندرتا"عكس هايي از مكانهاي مقدس مشهور يا بنا هاي تاريخي مهم مي ديدم. اينها تنها عكس هاي هستند كه در انجا مي بينيد . وقتي يك خارجي به چين مي آيد و از يك در جالب قديمي عكس مي گيرد ،چي ني ها مي گويند : ((عكس از اين در براي چه مي خواهي بگيري؟))و شخص در پاسخ مي گويد : (( خوب ،زيباست.))((اين در زيباست؟؟؟؟ بايد رنگ شود)).چيني ها اين تصور را ندارند كه اشياﺀ ،هرگاه صرفا"نسخه دومي به صورت عكس از آنها تهيه شود مي توانند ارزش هنري خود را بروز دهند ،يا اشياي كه مخصوصا" بر حسب تصادف به انها بر مي خوريم ،اشياﺀبومي ،دم دستي ،پوسيده ،يا دور انداختني هم از نوع هويت شاعرانه برخوردارند كه دوربين عكاسي مي تواند از آن پرده بر دارد .
نكته اي كه در تعدادي از مقاله ها به آن مي پردازم اين است كه در عكاسي ،نوعي حساسيت سوررئاليستي وجود دارد كه بسيار مهم است ،و آن اينكه هر شيﺀ معمولي پيش پا افتاده ،هرگاه عكسي از آن گرفته شود ،مي تواند زيباييهايش را بروز دهد . اين يك سنت كامل در عكاسي است،ومنظورم در اينجا الزاما" اشاره به آن عكاسان به اصطلاح سورئاليست نيست ، بلكه اشاره به كساني است كه كارهاي ساده وبي پرده انجام مي دهند مانند وستون كه از توالت ها وآرتيشو ها عكس بر مي دارد. يكي از سنتهاي بزرگ در عكاسي ،عكس گرفتن از چيزهاي فراموش شده ،از شيﺀ زشت ،از گوشه چيزي ،از سطح قابل توجه ،مخصوصا" تا حدودي پوسيده يا فاسد شده وداراي نقش ونگار عجيب وغريب است . اين طريقه اي از ديدن است كه خيلي زياد توسط عكاسي تقويت مي شود و در طرز نگريستن مردم نيز تاثير گذاشته است- خواه از دوربين عكاسي استفاده كند خواه نكند.
آيا از لحاظ اثر گذاري ،تفاوتي بين عكس وفيلم وجود دارد؟
عكس ها ،بر حسب زمينهاي كه در آن ديده شوند ،دگرگون مي شوند.مي توان گفت در اينجا چيزي همانند سوﺀاستفاده در ميان است . در حالتي كه شما كتاب يا مجله را ورق مي زنيد وبه چيزي ديگر مي رسيد،عكسها به صورت اجناس يا كالاهاي بصري در مي آيند .شايد اين طريقهاي براي بي ارزش كردن موضوع باشد . مثلا" من تعدادي از عكس هاي ميناماتا را كه در طبقه پايين به نمايش گذاشته اند بارها ديده ام .انها را در انواع كتابها ومجلات ديده ام ،وحالا در يك موزه دانشكده هنري مي بينمشان . هر بار با بار قبل برايم متفاوت بوده اند . ومتفاوت هم هستند .عكسها همين اشياﺀقابل حمل هستند كه بر اثر زمينهاي كه دارند ،دگرگون مي شوند . البته شما ميتوانيد بگوييد كه در مورد فيلم نيز مي توان همين حرف را زد .تا حدودي ،شرايط تماشاي فيلم موجب دگر گوني آن ميشود ،اما عكس چون چيزي بسيار فشرده وقابل حمل است بيشتر دست خوش دگرگوني ميشود . به همين علت است كه من فيلم را بر عكس ترجيح ميدهم . فيلم ،زمينه اي كامل براي استفاده از آن تصوير ها فراهم مي آورد ،وشايد عكس ،به عبارتي، آسيب پذيرتر است . من بدون ترديد معتقدم كه عكس همواره بخ ياد ماندني تر بوده است وچنين خواهد بود. شما واقعا" مي توانيد يك عكس را به خاطر بياوريد وبسيار واقعي توصيفش كنيد اما توصيف دو يا سه دقيقه از يك فيلم برايتان غير ممكن است .
چه نوع عكس هاي را جالب يا دوست داشتني مي دانيد؟
حقيقتش را بخواهيد نمي دانم چطور مي شود درباره عكسهايي كه دئست دارم يا آنها را بر عكسهاي ديگرترجيح مي دهم حرف زد.جالب است،امروز غروب به نكته اي درباره سليقه خودم پي بردم كه هنوز نديده بودم . كساني كه اين مجموعه برنامه ها را سازماندهي كردهانداز ما خواستند كه ده عكس را براي گذاشتن در نمايشگاه طبقه پايين پيشنهاد كنيم .من فهرستي از نه عكس را كه برايم اهميت ومعنايي داشتند ودرباره آنها انديشيده بودم به ايشان دادم. يكب از نه عكس را نتوانستند پيدا كنند ،ناچار عكس ديگري از همان عكاس را جايـــگـــــزينش كردند .آن يك عكس به قدري برايم برجستگي پيدا كرد كه نتوانستم با عكسهاي ديگر يكي بدانمش. برايم خيلي روشن بود كه اين عكس بافت هنري متفاوتي دارد- وهر كس كه چشم داشته باشد متوجه خواهد شدكه من آن عــــكس را انتخــــاب نكرده ام ،اما احتمال خواهد داد كه هشت عكس ديگر را من انتخاب كرده ام و انتخاب هم كرده بودم .عكسي بسيار سر راست و زمخت ،وداراي خطوط مشخص پيراموني از ميان كارهاي براساي به نام قطار سريع السير رم- ناپل را انتخاب كردم .به دلايلي ،آنها نتوانستند آن عكس را پيدا كنند واين عكس نسبتا"نا واضح ،احساساتي ،وتوريستي براساي كه از دكه يك كتاب فروشي پاريسي در ساحل رود سن گرفته شده است در آنجا گذاشتند .با ديدن هشت عكسي كه انتخاب كرده بودم متوجه شدم كه آنها –برخلاف آن يك عكس كه انتخاب نكرده بودم –حتي از لحاظ زيبا شناختي ،يك وجه مشترك دارند .همگي داراي برجستگي هندسي ووضوح بسيار بودند .همگي ،از اين لحاظ،زير ورو كننده اند .جــالـــــب است ،زيرا هيچگاه نكوشيده ام به علت ترجيح دادن يك عكس بر عكسي ديگر پي ببرم

تلاش مذبوهانه

2005-03-18T08:24:00.000-08:00

پس از مدتي نگاه كردن برنامه هاي صدا وسيماي جمهوري اسلامي ايران متوجه يك حركت ابلهانه واحمقانه اي خواهيد شد كه به تازگي صدا وسيما آن را شروع كرده است .بعد از تعويض مديريت صدا وسيما سيل نشان دادن فيلمهاي خارجي آن هم هاليوودي رشد چشم گيري داشته است نشان دادن فيلمهاي از ستارگان مطرح هاليوود وكساني كه تا چند سال پيش نشان از بي هويتي واشاعه فحشا بوده اند اكنون جايگاه ويژه اي در تلويزيون ما دارا هستند .كساني مثل تام كروز- براد پيت- مل گيبسون .حالا چه وقت پاي ديگران مثل خانم نيكل كيدمن يا آنجلا جولي و......باز خواهد شد .البته فكر كنم در آستانه انتخابات بعدي همه چيز درست شود .پخش فيلمهاي وثيقه با بازي تام كروز-شجاع دل مل گيبسون- جاسوس بازي برات پيت واربابان حلقه همه وهمه جاي پرسش و سوال دارد .چي شده كه تبادل فرهنگ انجام ميگيرد آن هم با هاليوود. ولي براي هر انسان آگاه وبا هوشي اين مسئله روشن است كه دل بستن به ديدن اين فيلم ها آن هم با سانسور آقاي ضرغامي كار احمقانه اي است
جاي شما خالي چند روز پيش فيلم وثيقه را ديدم با بازي تام كروز .همه گفتن اين را كه تلويزيون گذاشته چرا پوات رو حرام ميكني ؟؟
ولي من با يك لبخند گفتم : باز بچه شديد؟؟؟؟
جاي تان خالي فيلم را ديدم وهمان حدثي كه ميزدم درست از آب در آمد همه جاي فيلم سانسور بود .نميدانم كمپاني هاي فيلم سازي خبر از اين كار دارند؟يا اصلا اين فيلمها مثل همه چيزهامان دزدي و مخفيانه است؟
يادم مي ايد زماني كه سريال طولاني (اوشين) را ميديدم ميگفتند كه ‍‍ژاپن همين فيلم را از ايران خريداري كرده است .ميدانيد چرا؟؟ميگفتند با سانسورهاي بسيار زياد داستان فيلم عوض شده است گويي كه فيلمي از نو ساخته شده است .ميگفتند كه اوشين براي گذران زندگي خوب خود فروشي ميكرده ولي من همچين چيزي نفهميدم يا همه حرفها دروغ بوده يا صدا وسيما خيلي حرفه ايي .البته در تبحر صدا وسيما در عوض وقايع ورويدادها شكي نيست .كارهاي مثل تعويض ديالوگها در دوبله وحذف كردن اهنگهاي نشاط آوركه امكان به وجود آمدن حركات موزون ميشود ويا حذف شخصيت داستان به خاطر پوشيدن لباس بد كه گاهي اين شخصيت بازيگر نقش اول داستان است .فيلمي را مي بينيد اثري از زني نيست ولي بعد ازپايان فيلم ميفهميم كه اصلا فيلم راجع به همان زن بوده .تازگي ها در هنگام ديدن فيلم فيلم را زوم ميكنند تا حاشيه ديده نشود واگر دختر خانمي در فيلم باشد كه خدايي نكرده آرايش غليظ داشته باشد رنگ تصوير به سمت سياه وسفيد ميل ميكند .خوب همه اينها به دليل اين است كه شما منحرف نشويد وخدايي نكرده از دختري در يك فيلم خوشتان بيايد وشب كار دستتان بدهيد.
در فيلم وثيقه همه اهنگها عوض شده بود ويا حذف روش كشتن قربانيان به دست ويلسنت (تام كروز) كه يك گلوله تو سينه بود ويكي وسط پيشاني نشان داده نشد .كشتن آن مرد سياه پوست كه موسيقي جاز ميزد در يك كافه سانسور شده بود چون ديدن آلات موسيقي در اسلام حرام است ويا ماوريت گشتن مرد چيني كه دريك كاواره بو دهمه وهمه دچار سانسور شده بود صحنه هاي در گيري ويلسنت با محافظ ها ي آقاي چيني و زناني كه مرد چيني را غرق در لذت كرده بودند واقعا ما انسانهاي هستيم كه كنترل خودمان دست خودمان نيست؟البته كه نيست ديگران تشخيص

ميدهند

شب عيد ورسيدن بهار خيلي ها را خوشحال كرده ولي براي خيلي از مردم سالهاست كه عيدي وجود نداره اين تصوير را ببينيد وبگوييد كه چرا؟ درد وترس را ميتوانيد در چشمان اين بچه بينيد پسرك عزيزم راحت بخواب نمايندگان تو در مجلس يك ميليون ششصد تومان عيدي گرفتن نوش جانشان

هشتم مارس

2005-03-12T03:23:00.000-08:00

روز هشتم مارس را یادم بود ولی خوب نتونستم مطلب مورد نظرم را بنویسم به هزاران دلیل که یکی از آنها نداشتن مطلب مورد نظرم بود ولی 8 مارس که روز زن است را به همه زنان ایران وجهان تبریک میگویم وامیدوارم که همیشه بتوانند به حق وحقوق خود دست پیدا کنند هر چند دور از ذهن میدانم ولی زنان ایران ثابت کرده اند که میتوانند انسانهای فعالی باشند نمونه بارز آن وجود وبلاگهای قابل قبول وبسیار جذابشان است بیشترین وبلاگ های که تا اکنون برایم جالب بوده از آن زنان عزیز بوده وامیدوارم که همیشه بتوانند به نوشتن خود ادامه دهند ودلیل این موفقیت آنها نبود نگرش مرد سالارانه وآزادی انها در محیط مجازی میباشد

ولی آیا میدانید که در هفته پیش در شهر کراچی پاکستان چهل دو زن روسپی ایرانی به حراج گذاشته شدند؟آیا میدانید که همه روزه در پرواز به دوبی چندین دختر هم میروند تا بتوانند مردان عرب که ما به آنها میگویم کون نشور را سیراب از لذت کنند؟آیا میدانید که دختران ایرانی بهترین روسپی های منطقه میباشند؟

خوب نگران نبلشید مگر بسیج مرده؟مگر سپاه یا ارتش خواب هستند؟

وبلاگ نویسان زن عزیز حکومت شما نه تنها برای مردم دل نمیسوزاند بلکه در نظر دارد روند ارسال این جنس درامد زا را به منطقه بیشتر کندوقتی فرودگاه بین المللی امام میخواست راه انداری شود به یاد دارید که چه شد؟ارتش ترسید که نوامیس مردم در دستان بیگانگان بیفتد ولی اکنون کدامین دستان است که دختران را به زور به فاحشگی میکشد؟حتما اسراییل جهان خوار وامریکا .خداوند حفظ کند ناصر تقوای را با دایی جان ناپلئونش كه هميشه ميگفت :کار کار انگلیسی هاست. رهبران ما که مسلمانند واین کارا در شانشان نیست ولی پس کار چه کسی است؟؟ خدا میداند روزگاری اعراب آرزو میکردند که پا به ایران بگذارند تا بتوان انها را آدم فرض کرد ولی اکنون با دادن چند دلار میتوانند با زیباترین دختران هم بستر شوند

درد دل

2005-03-09T04:01:00.000-08:00

افسون عزيز گفته چرا نظر دهندگانش بيشتر دختر هستند واينكه چرا دخترها با دخترها همزاد پنداري مي كنند .افسون عزيز من با وبلاگ تو تازه آشنا شدم .از مطالب تو هم خيلي خوشم آمد .مثل حرفهاي دلم بود.نمي دانم چند سال داري ولي ميگويم كه خوش به سعادتت كه به اين زودي داري درگيري ومبارزه را شروع ميكني .من همه مطالبت را خواندم .از دل تنگيهايت وافسردگي تو خبر دارم از اين كه دلت ميخواهد گاهي كسي كمكت كنه وبا كسي درد دل كني ولي كسي نيست نه دوست مجازي واقعي ونه دوست حقيقي .افسون عزيز منم مثل تو ميترسم دل بسته يا وابسته كسي يا چيزي بشوم .من هم كسي رو ندارم كه حرفهامو بشنوه ولي حس ميكنم كه زندگي همين گونه خواهد بود پس بي خيال دوست عزيز.ذوق ودقت تو در ديدن مطالب وباز گويي انها جالب وزيباست .من هميشه سعي مي كنم كه به تو سر بزنم ومطالبت را بخوانم پس منتظر مطالبت هستم .ولي اعتقادي به نظر گذاشتن ندارم .سعي كن هميشه بنويسي وبه متلك ها جوابي ندهي و هميشه سعي كن كه بنويسي چه ايران بودي يا نبودي به تو سر خواهم زد مطالبت ارتباط خيلي خوبي با من برقرار كرد .مواظب خودت باش .
زيتون عزيز گير كلي آدم خر وعوضي افتاده .بيچاره يك داستان گفته هزار نفر دري وري گفتن البته شنيدن دري وري ظاهرا" بايد كار يك وبلاگ نويس باشه (فحش خورش خوب باشه)حالا اين يه نمونه كوچكش بود حتما تهديد وترساندن هم در كار بوده .خوش به حال خودم نه كسي مطالب من رو ميخونه نه كسي پيام مي دهد .زيتون ياد محبوس به خير اون تو رو به من معرفي كرد دلم ميخواست الان ميتونستم لينكش رو به لينكهايم اضافه كنم.ولي رفت
بدترين درد براي كسي كه مخش كار ميكنه (كسي كه سرش به تنش ميرزه)اين هست كه گير آدمهاي خر بيفته.ادمهاي كه هر چي بگي انگار نه انگار

كشور بزرگ ما درست شدني نيست همه جاي اون بوي گند ميده اصلا احتياج نيست كه سند يا مدرك رو بشود گوش كردن به درد دل اين واون به راحتي نشان خواهد داد كه اين حكومت چقدر محبوب ميباشد .ديروز تو وبلاگ بچه ها خوندم كه رفسنجاني چهل درصد سهام ماكروسافت رو خريده خوب نوش جونش .دروغ يا درست بودن گردن من نيست ولي در شهرك غرب يه مجموعه مسكوني ساختن كه ادم از ديدنش سير نميشه
خيلي بزرگ با يك نماي سياه از سنگ هاي سياه اصلا فكر نكنم ما رو راه بدهند كه بريم داخلش را ببينيم ميگن مال فائزه هاشميه .گفتم از كجا معلوم ؟؟؟همه به من خنديدن گفتن حتما مال با بايه توئه؟؟ .بعدا" از صد نفر شنيدم كه همين حرف رو ميزدن .حالا جالب ابن بود كه اين ساختمان رو ميگويند مال كارمندان اموزش پرورش است و قرار است بدهند به دبيرها .خر باشه هركسي كه باور كنه.ولي ديگر اين آدم دلش به حال من وتو نميسوزه .ولي خوب ريس جمهوري بيشتر بهش مياد چون ريش نداره .باز اين طوري خيلي بهتره مگه نه؟؟

شب خوش رفيق

2005-03-08T12:53:00.000-08:00

اين مطلب همين الان رو دلم سنگيني ميكنه پس مينويسم .بعد از اينكه مطالب زيتون وسايه رو خواندم دچار يك گيجي شدم يك سر مستي خيلي عالي.از اينكه آدمها به اين زيبايي حرف ميزنند و هميشه وهمه چيز را به هم ميگويند بدون اينكه مكث كنند .درود بر اين محيط مجازي كه هميشه من رو مسخ ميكنه .الان دلم ميخواست كه كسي بود باهاش حرف ميزدم و با هم درد دل ميكرديم به همين خاطر بلند شودم رفتم به محبوس زنگ بزنم تا كمي آروم بگيرم ميدونستم كه مزاحمش خواهم شود ولي بازم گوش كه ميده ؟حالا بعدا به من بخنده من الان احتياج دارم به يك هم صحبت كه به حرفهام گوش بده . ولي فهميدم كه محبوس تهران آمده خيلي خوشحال شدم گفتم فردا كه سر كار نمي رم ميتونم ببينمش حتي براي نيم ساعت بعد كلي حرف ميزنيم .به جايي كه رفته بود زنگ زدم ولي گفت نميتونه من رو ببينه .گفت حال ندارم.دلم ميخواست بهش بگم كه دارم داغون ميشم بيا با هم شو ببينيم آخه محبوس شو خيلي علاقه داره .مي دونم وقتي خوشحال ميشه چطوريه .اگه پول داشتم بهش ميگفتم بيا ناهار دعوتت كنم شايد.ولي نمي دانم شايد اون هم با خونه ما مشگل داره و نميخواد بياد خونمون.ميدونم كه اين حرفها براي اون معني نداره .من بايد سعي كنم با تنهايي هام عادت كنم .ديگه خيلي تنها شدم دورو برم خيلي خالي شده همه رفتن خدا كنه قرصهاي جديدم به دادم برسه .محبوس ديگه سعي ميكنم آويزونت نشوم .ولي امشب شب خوبي نيست .حتما باهام راحت نيستي.بي خيال .
اهاي مريض بدبخت ميخواهي همون جوابي رو بگيري كه از بهترين دوستت گرفتي؟؟؟؟؟؟ خودت رو ضايع نكن.

يك شب خاص

2005-03-06T12:43:00.000-08:00

امشب شب خاصي بود .شبي بود كه با پسر دايي هايم در مورد روزگار بچگيمون حرف ميزديم .امشب شب عجيبي بود .بيخوابي امانم رو بريده .ياد آوري خاطرات گذشته ذهنم را دچار آشوب كرده .هميشه از ياد آوري خاطرات بچگيم بدم مي آمده هميشه دلم به حال خودم ميسوخته .حتي الان كه سالهاست آن دوران به پايان رسيده ولي هنوزم كه هنوزه احساس ترس ونا اميدي ميكنم هميشه وهمه جا درمن نيروي ترس واضطراب بوده و هميشه دلم به حال خودم ميسوخته .
بعضي وقتها به خودم ميگم كه حتما دچار يك بيماري شدم .نميدونم حس ميكنم كودكي آدمها چيزي نيست جز فريب ونيرنگ.
ياد آوري خاطرات گذشته به هم زدن منجلابي بيش نيست كه باعث آزار روح وروان آدم ميشود .
اشتباه نكنيد: من امشب حسابي خنديدم ولي من دلم مي لرزيد . من خاطراتم به ناراحتي و ياس سنجاق شده هميشه از ياد اوري خاطراتم دلم به لرزه مي افتد.
من به قول مادرم آدم مايوسي هستم (خيلي مايوس) كسي كه هميشه داره دنبال ناراحتي ميگرده و پيش داوري ميكنه .
آخه چرا هميشه بايد ساده باشم و احمق ؟؟؟؟؟؟؟
محبوس يار رخت بربسته من به من گفت :چرا وبلاگ رو ادامه نميدي؟
بهش جواب خاصي ندادم .ولي حالا ميگم كه محبوس عزيز :من هر شب تو ذهنم مطالبم رو مينويسم هر شب هزاران فكر وخيال به ذهنم فشار مي آورد ولي نوشتنش تو وبلاگ ارزشي برام نداره نه تنها كمكم نمي كنه بلكه دروغ گو هم ميكنه من مثل تو وبلاگ نويس نيستم يا مثل كرند يا زيتون يا خيلي هاي ديگه .چون احتياجي به حرافي ندارم من هميشه درگير بودم و هستم .ديگه لزومي نداره هزاز بار شعر بگم يا نفس كشيدن فرزندم را در خواب توضيح بدم وتو وبلاگم توصيفش كنم يا اينكه همش به فكر لينك باشم وهزارتا كوفت ديگه .
هميشه خودم رو نفرين ميكنم هميشه موقع خواب يك دنيا دروغ وتزوير روي سرم خالي ميشه .يادم مياد زماني كه خيلي كوچك بودم رو به روي آيينه مي نشستم و با خودم حرف مي زدم و گريه ميكردم . هنوز نميدانم چرا ؟؟افسرده بودم؟؟؟؟اگه بودم از چه چيزي؟؟چرا مثل برادرهاي ديگرم نبودم؟چرا همش دنيا با من سر لج داره؟چرا هنوزم كه هنوزه دلم ميخواد به حال خودم گيره كنم؟؟
شايد دليلي كه نمينويسم اين باشد كه از ياد اوري خاطراتم ديوانه ميشوم.من كسي نيستم كه مثل خيلي ها خودخواهانه رفتار كنم وبگويم كاري كه ميكنم حتما درسته.
محبوس نفرين شده من شبي نيست كه با خيال راحت سرم را بر روي بالش بگذارم وبدون فكر بخوابم .هر شب ميگويم بلند شوم و حرفهايم را تو وبلاگم بنويسم ولي كه چي بشه؟؟ گسي كه ميخواند تو بودي كه تو هم رفتي تو تنها كسي بودي كه ميخواندي .تو هم مثل خود من تو هم براي اينكه خودتو راحت كني هر چي داري ونداري باره من ميكني.من مثل تو دغدغه دارم نه براي خودم بلكه براي همه .وقتي ميبينم كسي داستاني از آدمهاي تنها مينويسه و براي شخصيت هاي داستان دل ميسوزاند ولي در واقعيت بوي از انسانيت نبرده حالم به هم ميخوره دل سوزي براي داش آكل يا قيصر يا آقاي هالو به درد خودتون ميخوره به به گفتن ها و نقد ادبي خواندن ونظر دادن راجع به فلان شخصيت داستانهاي تورگنيف يا كافكا يا چخوف ودل سوزاندن و هم دردي كردن وسيگار دود كردن همه وهمه براي من هيچوقت ارزش نداره من كارگره سياه شده از رنگي رو دوست دارم كه از زور سرما ميره تو كوره رنگ رزي صبحانه ميخوره من دلم به حال مردي ميسوزه كه اصلا ديده نميشه من دلم براي اون كارگر مترو مي سوزه كه هم سن منه و بسيار خوشگل وداره جارو كشي ميكنه .ميدوني چرا؟؟؟؟ چون اون آدمه.اونه كه داستان رو خلق ميكنه .اون ميتونه زندگيش يكي از زيباترين وتاسف بر انگيز ترين داستانها باشه .
من وقتي ميبينم كسي داستان از رنج وتنهاي مينويسه ولي يك شب تنهاي غم وغصه وگريستن شبانه نداشته ميخواهم خفش كنم
تو ميخواهي هدايت بشي؟؟؟ نميتوني چون دور انداختن دوستانت برات راحت شده .اصلا خلا نبود دوستت رو حس نميكني .بدو
بدو اي نويسنده بدو تا معروف بشي ميتوني
اصلا حرفهاي من وخودم رو يك سوژه داستاني نگاه كن .
اره محبوس عزيز داره كونم مي سوزه چون انگار اصلا نبودم پس اون همه واژه هاي زيبا چي شد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یک نامه

2005-01-28T22:34:00.000-08:00

باز هم محبوس مطالب من رو خوانده شاید کسی باور نکند که من به این خاطر مینویسم که یک نفر بشنود مهم نیست چه کسی مهم نیست کجا ولی این ه کسی هست که به دری وری هام گوش کنه و نقدت کنه این خیلی خوبه.
محبوس عزیز میدانم که بیشتر وقتها حوصله من رو نداری من میفهمم که بعضی وقتها به من میخندی میدانم که بعضی وقتها من رو بچه فرض میکنی.من مثل بعضی از دوستانت مطالعاتم خوب نیست ولی من مغرور نیستم من همیشه سعی کردم خود خواه نباشم .من مینویسم تا تو بخوانی چون کس دیگری من رو نمیشناسه وحرفهامو حس نمی کنه
محبوس من آدم رومانتیکی هستم . به این روحیه افتخار نمی کنم چون همیشه ضربه خوردم .هر وقت سعی کردم که مقابله کنم نتیجه بدتری گرفتم این طوری حداقل دلم آرام میگیره من کار هر روزم شده میام به تو ودوستانت سر می زنم
اگر میبینی به تو گیر دادم چون باهات راحت هستم .یادت میاد به هم نامه میدادیم ؟خوب الان من همین کار رو میکنم این طوری حداقل گاهی گاهی اوقات سعی میکنم که آدم باشم واز روز مرگی فرار کنم .وبلاگ تو دنیای دیگری برای من به وجود میاره وقتی بازش میکنم شخصیتم عوض میشه مثل کسی میشم که میخواد عوض بشه روزنه فرار من از این دنیا محیط مجازیه
محبوس عزیز چند روز پیش بدون اینکه بدانم چه خواهی نوشت به یادت افتادم. حوزه هنری فیلمی داشت به نام ((مومنتو))کاری از –کریستوفر نولان-در طول فیلم همش به یاد تو بودم یاد داستانی از تو افتادم که شخصی نامه هایش را به خودش پست میکرد .مومنتو فیلمی بود که از آخر شروع میشود و به اول میرسد. فیلم خارق العادهای بود من همیشه از فیلمها یا داستا نهایی که در آخر غافلگیرمیشوی خوشم میاد .اون داستان تو هم همین طور بود .......
محبوس نمی تونم منکر سکس تو زندگیم بشم هنوزم که هنوزه داستان پسر خالت تو ذهنمه .هنوزم با خودم میگم کاش من هم میتوانستم یک بار که شده سکس رو امتحان کنم .نمی دونم شاید مادرم من رو پاک بزرگ نکرده یا اینکه یک هورمونی تو بدنم زیادتر ترشح میشه .نمیدونم ولی سالهاست این حس رو دارم .همیشه میترسم این کسی که عاشقشم چند درصد به خاطر سکس دوستش دارم؟؟؟؟؟؟؟؟ولی من مثل احمق ها دلم میخواد یکی دوستم داشته باشه .دلم میخواد یک بار که شده دست یک دختر رو ببوسم دلم میخواد شبها به یادش باشم .دلم میخواد بدون اینکه بترسم برم خونش.بدون اینکه خجالت بکشم براش هدیه بگریم بدون اینکه فکر کنم فامیل چی میگن ببرمش تا همه ببیننش.میدونی بردمش خونه خالم.خاله دیدش با هم حرف زدن از خجالت داشت میمرد ولی من گفتم بگزار همه بدانند که دوستی با یک دوختر کناه نیست .حتی اگه سکس هدف باشه

دوست دختر؟؟؟؟؟؟این حرفها چیه؟؟؟؟؟؟ما تا حالا از این بی حرمتی ها نداشتیم؟؟؟؟؟؟خاک به سرت کنندکف کردی؟؟؟؟؟؟؟تا شاشت کف کرده فکر زن کردی؟؟؟؟؟؟؟کار داری؟؟؟؟؟؟خونه داری؟؟؟؟اصلا این خاک برسر کی هست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟دختره پر رو پاشده رفته خونه خاله پسره؟؟؟؟؟؟؟؟
من این چیزها به تخممه .تا حالا این طوری بودم شدم این کسی که زود به زود حالش بد میشه .میدونم فامیل چی میگن دارم از حالا میشنوم .میشنوم که میگن فرهاد قاطی کرده از همه خواستگاری میکنه من هر شب با رویاهام به خواب میرم. من هر شب به گفتههای جنسیم گوش میدم .من هنوزم که هنوزه درمان نشدم .قرص زیاد مخورم تا آدم بشم ولی هنوز نشدم .مشگل من چیزه دیگست .........

اگه دیدمش حتما از طرف تو میبوسمش.

دوستت دارم رفیق

2005-01-23T13:32:00.000-08:00

چند وقته که خیلی خوشحالم آنقدر که اطرافیانم حس کردن همه بهم میگن چی شده؟چه عجب ما تو رو خوشحال دیدیم .شاید برای خیلی ها خنده دار یا عجیب باشه ولی همه اینها به خاطر یک نفره کسی که خیلی دوستش دارم کسی که بیشتر از چند ماه نیست که باهاش آشنا شدم ولی آنچنان من رو سیراب کرده که حالا حالا ازش ممنونم .این انسان گذاشت باهاش حرف بزنم به من اجازه داد بهش بگم که دوستش دارم وقتی بهش گفتم دوستش دارم نه خجالت کشید نه ترسید نه به داداشش جون جونیش گفت نه بهم بی احترامی کرد فقط گفت ممنونم .میدونی من روز و شبم با یاد اون پر شده شدم مثل بچه های رومانتیک. اون به حرفهام گوش میده و نمی گه چرا این حرفهارو به من میزنی نمیگه چرا من نمی گه مگه داداش نداری نمیگه مگه مامان نداری .چرا با اونها حرف نمی زنی؟اون میگه بگو میگه من گوش میدم میگه بگذار کمکت کنم میگه حروقت خواستی به من زنگ بزن و حرف بزن .از همه مهمتر اهل چوسی اومدن نیست (امیدوارم که بدونید چوسی یعنی چی)بهش میگم دلم میخواد ببینمت میگه باشه بهش میگم مخواهم دستت رو ببوسم میگه اومدم باشه گفتم میذاری بهت بگم دوستت دارم میگه البته .با لاخره آمد رفتم راه آهن دیدمش انگار سالهاست میشناسمش به من ارامشی میده که فکر نکنم دیگه حس کنم .دلم میخواد مال من باشه دلم میخواد چشمهامو که باز میکنم ببینمش دلم میخواد مثل خیالبافهای –برناردو برتولوچی- خواب رو از چشم هام بگیره دلم میخواد غرورم رو بریزم دور یا به قول خودم بشاشم توش و بهش بگم مال من باشه اون کاری کرد که دیگران از انجامش راضی نبودن .
نکته:وقتی از یک دختر خواستگاری میکنی و بهتون جواب میده (که شما جای برادر من هستی )بدون یا دوستت نداره یا اصلا نمی فهمه چی میگی
این رفیق من کسی است که نامردی دیده .کسی است که با طناب مردها یک با رفته تو چاه ولی بازم میگه بیا .
بهش میگم چرا دوباره داری اطمینان میکنی مگه تنها هستم .بهم میگه بیشتر مواظب هستم و سعی مکنم گول نخورم .
من نمیخوام گولش بزنم من تا آخرش هستم من میرم جلو نمی خوام بمونم اگه بهش نگم که دوستش دارم گولش زدم اگه بهم بگه نه بازم دوستش دارم اون به زودی بر میگرده ولی با یادگاری هاش عمرم رو سر میکنم با عکس هاش
با خاطراتش .برام خیلی عزیزه .
من گفته بودم رومانتیکم .من گفته بودم که گاهی دلم اندازه مدفوع مگس میشه .
تبصره:احمق ها تو چت هم میشه دوست خوب پیدا کرد مثل اجتماع بیرون میمونه هم خوب هم بد اگه سکس میخواهی هست ولی دوست با مرام هم هست
دوست چتی هم ارزش دوست داشتن رو داره بعضی ها آشغال هستن ولی بعضی ها فرشته
دوستت دارم همه کس من
میدونی بگم خیالت رو راحت کنم از الا ن دارم فکر میکنم که خواهد رفت یا من دستم بهش نخواهد رسید ولی بازم حاضرم بگم دوستت دارم رفیق

روشن مثل مرگ

2005-01-20T02:21:00.000-08:00

خیلی وقته محبوس رو میشناسم (نترس کاری به کارت ندارم به دردت بمیر)ولی همیشه سعی کردم ازش تاثیر بگیرم .هروقت میام بهش سر میزنم میبینم لینکهای جدیدی رو معرفی کرده لینکهای که با بعضی هاشون مخالفه و از بعضی ها هم خوشش می آید ولی از وقتی که به محبوسش سر میزنم حس کردم میشود گاهی امید داشت که هنوزم ادمهای زنده هستند کسانی که گاهی درد دل می کنند اول بگم که از این مطلب محبوس خیلی راضیم سری هم به رز لاله زدم راستش بدم نیامد ولی هنوز نمی توانم به شعر تو وب لاگها حساسیت نشان ندهم .از شعر تو وبلاگ بدم مییاد (البته رز لاله الان محکومم میکنه که بازم از یک پله دیگه دارم نظر میدم )من از چسناله بیشتر خوشم میاد چون متفاوته همه جا شعر.شعر برا من دیگه جذاب نیست به خدا اگه سعدی شیرین سخن الان بود حوصله شنیدن حرفهاشو نداشتم یک دوست اینترنتی دارم بهم وبلاگ داده ولی همیشه توش شعر میگه و حرفهای میزنه که تو کتم نمیره ولی وقتی از من نظر میخواد میگم خوب بود .
کسی وبلاک منو نمی خونه مگر محبوس ولی همین برام بسه از سرم هم زیاده دلم میخواست نظرش رو در مورد نقد 21 گرم بدانم میدانم با سبک نقدم مشگل داره ولی در کل نظرش برام مهمه حتی اگه شیشکی باشه .
یک سوال دارم:
حتما این عکس را دیدید هر کسی هم واکنشی خواست خودشو داشته یکی میگه من کی مثل اون خلاص میشم یکی میگه دست مقام رهبری درد نکنه یکی میگه خاک به سر اون مادر یکی میگه طفلکی .ولی من همیشه میگم شاید این بچه می خواسته باشه .شاید میخواسته زندگی کنه .خیلی خوش بینانه حرف میزنم ولی شاید میتونست آدم معروفی بشه شاید می تونستی ه هیتلر بشه یا رضا خان شاید دزد یا شاید انیشتین یا شاید می توانست رهبر یک کشور .نمی دونم من این کار رو یک قتل میدونم شاید واقعا خلاص شده ولی بازم نمی تونم قبول کنم .
دلم میخواست مادرش رو وقتی که عکس بچه خودش رو می بینه ببینم وقتی همه برای بچه اش اشک میریزند و میگن خاک به سر مادرش .مادر این بچه خوشگل بوده؟دهاتی بوده؟بی فرهنگ بوده؟یا شاید هنر مند بوده ؟شاید از زنهای روشنفکر بوده که هر روز با یه مرد هستند یا شاید حزب الله بوده(فا طمه کماندو)
چند روز پیش رادیو فردا گفت که یک خواهر با برادرش محکوم سنگ سار و اعدام به خاطر داشتن روابط نا مشروع با هم .خوب خواهر از برادرش بچه دار شده اون هم از یک خانواده مذهبی ورادیو سعی داشت نظرات کارشناسان حقوق بشر را در این مورد باز گو کند
آخه چراااااا؟؟؟؟؟بابا ریدید تو مملکت یکجا جنین پیدا میشه یک جا برادر به خواهر میل جنسی داره .ایدز هم که کولاک میکنه
خوبه خیلی خوبه این طوری آینده ما معلومه همش سیاههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههه

2005-01-19T13:13:00.000-08:00

گاهی انسان از چیزهایی خوشش میاید که تا حالا به آن گرایشی نداشته است نمی دانم برای شما اتفاق افتاده یا نه؟ ولی ماه ها پیش تو اسباب کشی کشی خانه یکی از اقوام به مجله عکس نامه برخوردم که یکی از شماره های خیلی قدیمی مجله بود همین طور که ورق میزدم و کنجکاو بودم با عکسهای خیلی جالبی از(ریچارد اودن)مواجه شدم عکس های که خیلی برایم جذاب و قابل حس بود بیشتر عکس ها مربوط به قشر کارگر اجتماع بود عکس کارگر قصابی کارگر معادن طلا و.....ریچارد اودن زشتی ها وسختیهای کار این انسانها را نشان میدهد با عکاسی مستند خود ونشان دادن سختی کار کارگری وحاکم بودن روحیه خشن وتا حدودی به دور از زیبایی آنها.
همین سبب شد تا سعی کنم با کارهای این مرد آشنا شوم.
دومین چیز جالب این مجله نقدی بود از خانم (سوزان سانتاک)کسی که هیچ چیزی ازش نمی دانستم و نمی دانستم که اندیشمندی بزرگ است (منظورم این است که چون مرده وتب داغش رواج یافته )من مقاله او را خواندم در خصوص عکاسی خیلی جالب و زیبا نوشته بود طوری که برایم خیلی جالب و قابل فهم بود (نه ادا در اورده بود و نه سعی در شعار دادن داشت)بعد از این که این مقاله را خواندم خیلی سعی کردم که این مقاله پیدا کنم ولی نشد خیلی دوست داشتم دیگران هم میخواندند
سوزان سانتاک به گفته خودش عکاس نیست ولی همیشه نظراتش برای عکاسان حرفه ای محترم بوده او عکاسی را هنر تند دیدن و نقاشی را هنر کند دیدن می داند .
روزی از سوزان سونتاک می خواهند که 10 عدد از عکس های برتر را از دیدگاه خود بر گزیند تا در نمایشگاهی به معرض نمایش گذارده شود او نیز قبول می کند و 10 عکسی که برایش جالب بوده را معرفی میکند.ولی مدیریت نمایشگاه از 10 عکس (سوزان سانتاک)موفق میشوند که 9 عدد از آن عکس هارا پیدا کنند پس به سلیقه خود یک عکس انتخاب کرده وجایگزین میکنند.روز افتتاح نمایشگاه –سوزان سانتاک-برای دیدن عکس های انتخابیش میرود وجالب اینکه از دهمین عکس که انتخاب خودش نبوده خیلی خوشش می آید با اینکه سبک اثر با 9 اثر دیگر کاملا فرق داشته است او این نتیجه را میگیرد که درک هنر را نمی توان محدود کرد.کار خوب همیشه حرف برای گفتن دارد
اگر حوصله داشتم سعی دارم کل مقاله را باز گویی کنم چون تو اینترنت نتوانستم این مقاله را پیدا کنم و دوست دارم دیگران هم بخوانند
اگه دوست داری اینجا هم سر بزن کارهای قشنگ زیاد دارند

باز هم به دوستم سر زدم خوشحالم که هنوز هست ولی قالب جدیدش رو دوست ندارم میدونم میگه به تخمم ولی از ما گفتن بود

سیاه ولی امیدوار کننده

2005-01-16T09:53:00.000-08:00

هر کس اگر تا حدودی علاقه به فیلم و هنر هفتم داشته باشد می داند که در تاریخ سینما همیشه باید منتظر بود تا با ایدهای نو وفیلمی جدید مواجه شد ولی گاهی در همین عرصه فیلمهای هست که دارای سبکی تکراری است.سبکهایی که بارها ساخته شده ودیگر برای بیننده آشناست ولی گاهی نیز در این میان اتفاقاتی میافتد که شما را شیفته می کند.فیلمهای که انگار هیچ وقت تازگی خود را از دست نمی دهند .فیلم 21 گرم از این گونه فیلمهاست.فیلمی با روایت غیر خطی و وجود چندین شخصیت موازی با هم که توانسته است در این سبک تکراری تاریخ سینما حرف تازهای باری گفتن داشته باشد. سیستم روایت غیر خطی در سینما چیز تازه ای نیست که بخواهیم راجع به آن صحبت کنیم ولی 21 گرم توانسته با زیبایی خاص خود چه در نوشتن فیلم نامه توسط((گی یر آریگا))وچه در کارگردانی ((الخوندرو گنزالس ایناریتو))رقیبان خویش را کنار زده و نوید از فیلمی نو بدهد. 21 گرم فیلمی است با زمانی به هم ریخته با فلاش بک ها و با پیش وپس رفتنهای زیاد که به زیبایی و جذابیت فیلم افزوده است.این فیلم علاوه بر غیر خطی بودن سه داستان موازی با هم را توضیح میدهد. داستان سه خا نواده و به قول (( گی یر مو اریگا))این فیلم راجع به رکن اساسی اجتماع میباشد فیلمی که به صورت عاقلانه و به دور از احساس سعی در کالبد شکافی این سه خانواده میکند. خانواده های پر از تعارض و درگیری.خانواده های پر از نفرین وترس.خوانوادههای در حال پاشیدن و فرو ریختن. 21 گرم فیلمی نیست که آمده باشد تا شما را مایوس کند .فیلمی است در خصوص زندگی در خصوص امید ولی این موضوع مخفی میماند. فیلم سقوطی وحشتناک به سوی نیستی دارد ولی همیشه در حال دادن پیام خوش به بیننده خود است. بهتر است بگویم فیلمی سیاه ولی امیدوار کننده.این سه خانواده به طور جالبی به هم پیوند میخورند. گاهی به هم ضربه میزنند گاهی به هم دل میبندند ولی در طول فیلم شما به هیچ وجه ضد قهرمان را نخواهید یافت همانطور که قهرمانی هم در کار نیست.شما در این ماجرا به همه حق میدهید شما هر سه خانواده هم دردی میکنید و دلتان میخواهد که حق را به همه بدهید.
خا نواده اول: (( پل)) مردی بیمار است و در حال مرگ که قلبش در آستانه باز ایستادن است ومنتظر یافتن قلبی است برای پیوند.زن (پل)هم زنیست که بچه دار نمی شود و در آرزوی داشتن بچه ای از همسرش به سر میبرد ولی ((پل))خسته است و مایل نیست یادگاری از خود بر جا بگذارد.روابط ((پل)) با زنش دارای چالش هایی که انها را از هم دور کرده است.
خانواده دوم:((کریستانا)) زنی است که یک همسر و دو فرزند دارد زندگی خیلی خوبی را دارند.کریسانا قبلا زندگی سختی داشته و به مواد معتاد بوده.((کریستانا)) عاشق زندگی خود میباشد
خانواده سوم:((جک)) مردی است با سابقه دزدی-زندان-مصرف مشروبات اکلی. ((جک))یک همسر و دو فرزند دارد یک دختر ویک پسر . جک مردیست محکم که شاید گناههایی در زندگی خویش انجام داده باشد ولی آدم بسیار مصممی است او تمامی توان خویش را صرف این کرده که آدم درستی بشود او میخواهد جبران کند او از مسیح طلب بخشش می کند او سعی میکند با اعتقاد به مذهب و مسیح شیطان را از خود دور کند او همیشه تلاش دارد خانواده خود را حفظ کند.
شما تا کنون فهمیدهاید با فیلمی رو به رو هستید با چندین شخصیت که باید همه را به دقت تعقیب کنید. در طول فیلم انتهای فیلم به شما نشان داده میشود که چه اتفاقی روی داده است ولی شما آنچنان دچار ناشگی وگیجی هستید که نمی فهمید که چی شده؟؟؟
ولی ((ایناریتو)) هنوز با شما کار دارد و ذهن شما را رها نمی کند.این سه خانواده با یک عامل به هم مرتبط میشوند و آن چیزی نیست جز یک تصادف اتومبیل ناخواسته و به دوراز قصد و غرضی .
جک سابقه دار با ماشین قصد برگشتن به خانه را دارد تا در جشن تولدی که به خاطرش گرفته اند شرکت کند .در راه رسیدن به خانه به دلیل بی احتیاطی یک مرد ودو دوختر را زیر میگیرد و هر سه کشته میشوند و کشته شدگان کسا نی نیستند جز همسر و فرزندان کریستانا و در ادامه قلب همسر کریستانا به پل مریض پیوند میشود.
جک خود را معرفی میکند و از مسیح رو بر میگرداند چون به او کمکی نکرده است .او باز مجبور بود به زندانی باز گردد که از آن متنفر بود .او باید همسر و فرزندان خود را باز هم تنها می گذاشتند ووقتی پدر مقدس به او میگوید که کفر نگوچون وارد جهنم میشوی جک با عصبانیت فریاد میزند:((جهنم؟؟جهنم تو سره منه.اینجا))
کریستانا هم قصدش کشتن جک است چون رندگی خود را از دست داده است و سر انجام پل هم درجستجوی اهدا کننده قلبی است که در سینه دارد پس با کریستانا آشنا میشود و به او قول می دهد که جک را خاهد کشت.
21 گرم داستان ساده ای دارد .21 گرم وزن روح آدمیست.21 گرم گنجایش انسانهاست .21 گرم تعیین کننده زندگی جک- کریستانا و پل است .این فیلم صحبت از ادامه زندگی است .ادامه حیات –ادامه روز مرگی- ادامه عشق است . همه شخصیتهای فیلم مدعی هستند که زندگیشان نفرین شده است ولی ((آریگا))و((ایناریتو))از امید حرف میزنند.
21 گرم شما را با یک شوک مواجه می کند شوکی که برایتان جالب است .فیلم روندی بسیار آرام ولی گردشی دارد و هر چه از فیلم مگذرد به مرور خواهید فهمید که شخصیت ها چه کسانی هستند وکجا هستند وچکاره اندو همین معما گونه بودن فیلم نامه باعث میشود که دائما در حال کشف ارتباطات باشید.فیلمنامه نویس آشفتگی را ابزاری قرار داده تا بتواند بیننده را درگیر کند. گاهی بعضی از صحنه های فیلم احتیاج به تعریف و باز گوی ندارد ولی کارگردان روند فیلم خود را با همین ابزار پیش میبرد مانند صحنهای که کریستانا با دوستش مشغول شناست و وقتی کریستانا در حال باز گشت به منزل است دوستش او را صدا و کریستانا بر میگردد ومی خندد ولی به چه چیز معلوم نیست ؟ولی همین صحنه در سکانس آخر فیلم باز گو میشود وانجا دلیل خنده کریستانا مشخص میشود وجود چنین صحنه های وصحنه های که اصلا در فیلم ندیدید ولی در پایان با آن مواجه میشویددر طول فیلم ضرورتی ندارد ولی میتواند بر زیبایی وپیچیدگی تاثیر بگذارد .
مگه ما چند بار به دنیا می آییم ؟؟
مگه چند بار از دنیا میرویم؟؟
میگن درست در لحظه مرگ 21 گرم از وزن هر کسی که داره میمیره کم میشود.
مگه 21 گرم چقدر ظرفیت داره؟؟
مگه چی از ما کم میشه؟؟
مگه چی میشه ما 21 گرم از دست بدهیم؟؟
با رفتن اون چی میشه؟؟
مگه چقدر ارزش داره؟؟
21 گرم وزن سکه 25 سنتیه
وزن یک مرغ مگس خوار...........یا یک تیکه شکلاتما ادمهای تنهایی هستیم به هم هم خیلی احتیاج داریم.حتی اگر بدترین آدمها هم باشیم.ذلم نمیخواد فیلم را بیشتر از این بشکافم.ولی ببینیدو لذت ببرید که این پرده سفید چه کارها که می تواند انجام دهد

تب محبوس

2005-01-10T14:15:00.000-08:00

محبوس دیگه خسته شده نفسش در نمی یاد حرف از نیستی میزنه و رفتن نمی خوام بگم که کمکش کنید میخوام بگم این دنیای به این بزرگی جایی نداره که محبوس بتواند تنفس بکشه؟چرا هر چند وقت آدم باید دلش بگیره؟چرا محبوس همیشه ناله میکنه؟ چرا همه دلشون میسوزه؟ دل سوزی مگه چکار میکنه؟ آدم رو نجات میده؟ فرض کن دلت به حالش سوخت اون آروم میشه؟
اون مشگل داره خیلی هم مشگل داره خوره هدایت افتاده به جون محبوس برو وبلاگ اون رو ببین انگار محرم شده میدونم الان دلش گرفته از بی پولی ویا شاید از سر کوفت ماها .ولی چرا؟ چرا آدمهایی که سرشون به تن شون میرزه همیشه باید هرس بخورند؟چرا آدم هر چی گاو باشه زندگیش بهتر میشه؟
((عاقل مباش تا غم دیگران خوری دیوانه شو که غمت دیگران خورند))
یادم میاد وقتی به یک دوست گفتم چرا محل نمی ذاری چرا ترکم کردی بهم گفت چون پوینده هم تنها شده بود . این حرف یعنی شعار محض یعنی دیوانگی چرا دست از سر این کارا بر نمی داریم؟ مشگل چیزه دیگه است .مشگل نفهمیدن همدیگرست بهرام صادقی آخر عمرش دوستانش مسخرش میکردن ولی چرا؟
چرا با این که دیدیم و خوندیم بازم داریم پر پر شدن رو می بینیم روزی محبوس عکسی نشونم داد از کورش اسدی جوانی که همیشه کنار گلشیری بود و همیشه جزو آدمهای جالب برای ما بود محبوس میگفت که کی باور میکنه این اون مرد باشه؟ حالا خیلی پیر شده بود .
محبوس عزیز تو تا حالا خودت رو دیدی؟ من زخم معدت رو حس میکنم من بیماری ((بوری بوری )) رو که بهش مبتا هستی رو از درد زیاد این اسم رو روش گذاشتی میدونم میدونم به خودت تشر میزنی که :هی آدم گنده پاشو کار کن 30 سالت شده. میفهمم که نگاه مادر نگران و آرزو به دل چطوره همه میگن پاشو محبوس پاشو یک کاری بکن آخه تا کی میخواهی این طوری ادامه بدی؟پا شو داره دیر میشه کسی بهت دختر نمیده
محبوس عزیز گیر کردی چکار کنی؟ آره؟ خواندن و نوشتن برات مهمه میخواهی تا میتوانی فرهنگ پوسیده 2500 ساله رو عوض کنی؟میخواهی برای ثابت کردن به خودت خلق اثر کنی؟خودت رو خسته نکن ادمها همه مثل اون میمون ها هستند که خیال میکردن کرم شب تاب آتشه و میخواستند با اون چوبها را روشن کنند.همه فکرهایی که میکنی درسته همه واقعیت داره ولی رفتن تو چه سودی داره؟ رفتن تو به آدمهای میمون صفت اجازه میده که احساس بودن کنند .
تو برای من خیلی قابل احترام هستی نه به خاطر معلوماتی که داری بلکه بخاطر زخمی که همیشه با تو یار بوده
نمیتونم احساسم رو از رفتنت بگم دلم نمیخواد بری من تازه فهمیدم که دنیای مجازی چیه.وقتی من مطالبی که به تو گفته بودم تو وبلا گت خوندم و دیدم که تو وبلاگت ازم یادی کردی خیلی به خوشم اومد چون من وبلاگ تو رو دوست دارم مثل خودت بهم ریخته است .میدونم مجبوری بری ولی هنوزم فکر کن و یاد داشت کن تا زمانی که برگردی .محبوس عزیز زندگی به کام تو شیرین نخواهد شد چون دنیا قصد درست شدن نداره.ولی نگاه تو به من امید میده .من همیشه از نگاه کنجکاو وجسور خوشم میاد پس بهتره بگم تو هستی تا زمانی که ذهنت در گیره .
مواظب خودت باش و تو رویاهای قبل از خوابت ما را هم دعا کن

بازرس گوش کن

2005-01-05T13:45:00.000-08:00

هر چند روز یک بار سری به محبوس عزیزم میزنم کسی که من خیلی چیز ها ازش یاد گرفتم .این بار که سر زدم با لینکی مواجه شدم که مطالب جالبی داشت مطلب در خصوص گرفتن اقرار از متهمان در مورد مسایل جنسیشون بود.خوب منم به فکرم رسید که بهتره کار این اقایان مخلص رو راحت تر کنم اون هم با اقرار کردن های زودتر از موعد .
خوب حاجی از چند سالگی شروع کنم؟از دوم راهنمایی خوبه؟من وقتی کلاس راهنمایی میرفتم سال دوم بود برای اولین بار منی آشنا شدم یادمه وقتی شنیدم تا چند روز حالم بد بود میگفتم که این حرفها زشت یعنی چی؟آخه ادم چقدر باید پست باشه ولی دوستم که این حرف ها رو برام میگفت اون هم با لذت بهم گفت باور نداری برو تو رساله آقا بخون؟؟؟؟؟؟؟؟
خوب رساله خوبه کسی که رساله مینویسه یعنی مجتهد و مجتهد هم یعنی اسلام پس حتما از این چیزها پاکه .رفتم ورساله رو از لابلای کلی کتاب پیدا کردم از مباحث وزین بعضی فصول چیزی نفهمیدم آخه مغز ما پوک بود ولی بغضی از فصول هم برام جاب بود .بگذریم که رساله برا من تبدیل شده بود به یک کتاب سکسی مخوندم و سر مست میشدم
خوب حالا من بزرگ تر شدم و رفتم دبیرستان یادم میاد زنگ ورزش بود و ما تو ورزشگاه نشته بودیم و خوب طبق معمول بحث مهم شهر که همان اصافل اعضا بود سره زبونها بود یادمه دوستم میگفت که زن و مرد باید با هم رابطه جنسی داشته باشند .ما رو میگی ؟ قاطی کردیم رابطه جنسیی؟؟مگه میشه؟ یعنی پدر و مادر من هم چنین رابطه ای با هم داشتن؟؟؟؟ مگه میشه؟؟؟؟ولی حالا بدون تخیل سکس قبل از خواب خوابم نمی بره؟؟ میبینی مراتب رو چه خوب طی کردم؟؟؟؟؟
نمیدونم شما با خانم بوردا چقدر آشنا هستید این خانم المانی صاحب یک مجله بود به نام خودش ((مجله بوردا)) این مجله پر بود از مانکن های خشگل غربی که به بهترین نحوی خودشون رو به قول معروف توالت کرده بودن و لباس ها رو نمایش می دادن .یادم میاد که عکسهای این مجله حالی به حولیمون مکرد بد جوری .مادرمون تا حدودی فهمیده بود بعضی از عکسهای مجله رو پاره میکرد تا حال بچه اش بد نشه ولی نمی دونست که مشگل جای دیگست
ما درم من رو خوب با اورد ولی شهرم من رو ریخت به هم اجتماع الوده شده بد جوری هم الودست . من هنور که هنوزه تو رویاهام با دیگران سکس دارم و لذت هم میبرم .نترس رفتم پیش دکتر همونی که میاد تو تلویریون و خیلی خوش خندست و خوش تیپ.بهم قرص داده گفته ماهه دیگه بیا با 5500 تومان ویزیت
میدونی بعضی وقت ها میترسم مثل فیلم پرتغال کوکی بزنه به سرم شروع کنم به تجاوز به همه ولی هنوز این کارو نکردم میدونم مال قرصهاست حتما خوب میشم
شبهاتون پر سکس باد
ژست نگیر سرت رو هم تکون نده تو هم همینی ولی شجاعت گفتنش رو نداری

fuck you world

2005-01-03T11:32:00.000-08:00

اول سلام
دوم ریدم به این کره خاکی با اون شکل سیب مانندش
این چه دنیایی که نتونی توش حرف بزنی؟ این چه دنیاییه که با ید همیشه مواظب خودت باشی تا کسی از حرفت ناراحت نشه؟مگه من چقدر میخوام عمر کنم؟پس کی بگم که از چی خوشم میاد یا از چی بدم میاد؟من جایی رو دوست که بتونم حرف بزنم
من عاشق دنیای مجازی هستم. خیلی دوستش دارم با این صفحه و این کلیدها خیلی راحت تر هستم تا با پدرم . من اولین خواستگاری زندگیم رو این جا انجام دادم بهش گفتم دوستش دارم اونم گفت به تخمم ولی من گفتم و اون جواب داد تو این محیط دوستان خیلی خوبی پیدا کردم کسانی که اگه روزی نبینمشون دلم براشون تنگ میشه من برای بعضی از آنها گریه کردم به بعضی ها التماس کردم با بعضی ها دعوا کردم ولی هنوزم غرورم سر جاشه تو این دنیا همه کسی هست کسی که دنبال دوست میگرده کسی که دنبال سکس میگرده کسی که دنبال هنر میگرده ولی این رو بگم که اگه ادم مثبتی هستی نیا اینجا چون جات اینجا نیست
تا حالا وبلاگ ها رو رفتی ببینی؟همشون یا بیشترینشون حرفهای روزانست ولی میبینی کسی حرف کسی رو گوش نمی ده مادر نمی فهمه بچه ش چی میگه.به کسی که دوستش داری هدیه میدی نمی فهمه .برای دوستت درد دل میکنی ولی بلا فاصله به جای درکت از خاطرات خدمتش میگه .همه جمع شدن اینجا همه برای فریاد آمدن اینجا اینجا مگه چی داره؟ مگه تو اینجا با دنیای واقعی فرقی میکنی؟
من اینجا رو دوست دارم
تا حال رفتی تو اطاق سکس ؟اگه محجوبی یا متین طوری که بابات بهت افتخار میکنه هرگز نرو خیلی بده .اونجا حرفهای شرم اور میزننداونجا اگه وب داشته باشی ازت میخوان که آلتت رو نشون بدی این نوعی سلام کردنه حالا میدونی جالبش کجاست؟ جالب اینجاست که اطاق بغلی اطاق شب شعره و جالب تر اینکه هیچ کدام مزاحم دیگری نمیشن با اینکه دیواری بینشون نیست نه ماموری نه بسیجی مخلصی نه جاسوسی نه ساواکی نه واواکی
پس چرا؟ چرا گند زدیم به خودمون ؟ چرا اینجا راحتیم ولی وقتی نگاهمون به هم میرسه نمی تونیم خودمون باشیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟
من نوشتم خدا کنه کسی بشنوه اگه میخونی بگم که دوستت دارم دستت رو بده به من ولی بپا نسوزی

آفرین گریس

2005-01-02T13:00:00.000-08:00

تصور کن که آدمی هستی تنها و داری فرار میکنی.فرار از چیزی که بهش اعتقاد نداری وحاضری هر چی داری واگذار کنی ولی رو حرفت ایستادگی کنی.حاضری ثروت و مال و اموال پدری را بریزی دور و مثل یک آدم تهی دست همه چیز را از اول شروع کنی.میخواهی راهی رو بری که هر کسی نمی تونه.به نظرت در این راه به چه چیزهایی نیاز داری؟به غذا؟به سر پناه؟به یک سلاح؟بذار کار رو از این هم سخت تر کنم فرض کنید این انسان یک زن باشه یک زن ریبا و بسیار دوست داشتنی.کسی که تا حالا دست به سیاه وسفید نزده کسی که دستاش انقدر ظریفه که میتونی رگهای تیره رنگ بدنش رو خیلی راحت ببینی.کسی که هر مردی آرزو داره حتی یک بار که شده همه چیزش رو بده تا یک بار با این زن هم بستر بشه
خوب ؟به نظر شما این زن کجا باید بره یا چکار باید انجام بده؟من میگم بی خیال شه از همه بهتره ولی این زن دیوانست ازخر شیطون پایین بیا نیست پس به همن خاطر راه میوفته و میره
هی میره و هی میره تا اینکه میرسه به یک روستا یک روستای کوچک با آدمهای تنها.این شهر یک مکان مقدس داره(حالا چه فرقی داره مسجد باشه یا کلیسا؟هدف خداست)تو این مکان مقدس همیشه تصمیمات مهمی گرفته میشود و نقش حاج اقای مسجد یا پدر کلیسا رو یک نویسنده به عهده داره که اهالی ده بهش میگن فیلسوف این مرد همیشه سعی داره به همه کمک کنه هر طوری که میتونه
خوب دختر داستان ما هم رسید به این ده وحس میکنه که میتونه به این مرد خداوند و اهالی ده اعتماد کنه .آخه میدونید تو این راه که دختر ما رفت هیچ چیزی بهتر از ادمهای هم فکر نیست و چه جایی بهتر از این ده.مردم ده به این دختر زیبا نگاه میکنندیکی میگه بابا این دردسره
یکی میگه بهش امان بدیم
یکی میگه داره دروغ میگه
ولی نویسنده ما آرام میگه:((بهش دو هفته وقت میدیم که خودش را به روستا ثابت کند.اگه توانست که هیچی حواشو داریم اگه نتونست میگیم را واز جاده دراز)).؟
دختر زیبای ما دل همه آدمهای ده رو بدست میاره
به بچه ها درس میده
به خادم مکان مقدس ارگ زدن یاد میده
به نابینای ده ارتباط بر قرار میکنه
به دست تنها دختر ده کرم می ماله
تو کاره مغازه به مغازه دار کمک میکنه
به تنها دانشجوی ده ریاضی یاد میده
تو چیدن محصول سیب به کشاورز کمک میکنه
دختر فلج رو هر روز میبره دستشویی
خوب اهالی ده که میبینند که این دختر روحی پاک داره و تونسته با همه اتباط بر قرار کنه به این نتیجه میرسن که اون تو ده بمونه و آنها هم کمکش کنند.دختر قصه ما از هیچ کاری رو گردان نبودبا آمدن اون تو ده همه جا شاد شده بودهمه انگار جوان شده بودن
به قول تنها دختر این ده دیگه کسی به اون با هیزی نگاه نمیکرد و همه نگاه ها به دختر تازه وارد دوخته شده بود
اینجا همون مدینه فاضله بود همه مواظب دخترک بودند .حتی وقتی پلیس وارد ماجرا شدمردم ده اون رو تو معدن مخفی کردن تا پلیس بره
مرد مقدس هم آرام آرام عاشق دخترک شد ودخترک هم این رو میدونست و خوشحال بود
دخترک عاشق مردم ده شده پسر بچه ها آزو داشتن یک لحضه رو پاش بشینند
کور ده از خداوند میخواست که بینا شه و بتونه دخترک رو ببینه
خوب:من سره کارت گذشتم گفتم که مریضم حالا اگه دوست داری تب من رو کم کنی برو فیلم ((داگویل))رو ببین حتما خوشت میاد
عاشقانست توش صحنه هم داره((به تعدادمردهای فیلم)) مواظب باش کسی نبینه
ولی جون خداوند تا فیلم شروع شد نگی این چیه؟چرا اینطوریه؟دهنت رو ببند و نگاه کن اگه آدم باشی باید بگی آفرین گریس
آفرین گریس آفرین گریس آفرین گریس
سعی کن روابط رو تو این ده قشنگ ببینی و از خودت بپرسی چرا؟چرا روشنفکر؟چرا تام؟چراده؟چرا دختر؟چرا مرگ؟چرا تزویر؟
چرا نامردی؟

نیشتو ببند و به هذیانم گوش کن

2005-01-01T11:59:00.000-08:00

من زاییده شهری هستم که اگر بدترین بلایا بر سرش نازل شود اصلا برام مهم نیست شهرجهالت شهر نفرین شهر انسانهای چاپلوس شهر دزدی شهر فهشا شهر بی ثباتی شهرنا امنی
تو این شهر هرچه دروغ گوتر باشی پیروزیت حتمی خواهد بود ادم هاش دردی می کنند ولی اهل نماز هستند آدمهاش به زن مردم تجاوز میکنند ولی تو بازار بهش میگن سید؟چند مکان مقدس داره(نمیگم چه شهری چون اسمش مهم نیست) یکی از این مکان هاکه من فقط دوبار تو عمرم انجا رفتم محلی شده برای جمع شدن آدمهای بی کار
بی کار:ببخشید میتونم وقتتون رو بگیرم
تب دار:به بفرمایید
بیکار:میخوام سوالی از شما بپرسم(با حالتی مخلصانه وخاکی انگار فرستاده خداوند) ؟
تب دار:خواهش میکنم
بیکار:شما چرا صورتت رو با تیغ زدی؟(همین موقع تو امریکا جهانخوار یک موشک دیگه به سمت مریخ فرستاده می شود).؟
تب دار:مگه ایرادی داره؟؟؟؟؟؟
بیکار:البته .در دین مبین اسلام این کار حرام است
تب دار:از راهنمای شما خیلی ممنونم
بیکار:سعی کنید دیگه با تیغ صورتت رو نزنی
تب دار:چشم
گفتم نیشت باز میشه این نمونش نگو که باید بااون آدم بحث می کردم چون انوقت من هم احمقی بودم مثل اون ولی از اون روز به بد ریشهامو میزدم با تیغ اون هم دوتیغه
حالا از اون یکی مکان مقدس براتون بگم
من ودوستم داشتیم با هم حرف میزدیم که یک پیکان سفید با سه سر نشین به ما نزدیک شد
تب دار:این ها کی هستن؟؟
دوست:فلانی و بهمانی
تب دار:تو با این آدمها دوستی؟؟؟؟؟؟؟
دوست:دوست که نه
تب دار:حال فلانی چرا اینقدر بده؟
دوست:صبر کن ببینم چی شده
(چند دقیقه بعد)
دوست در حال برگشتن ولی مر موز
تب دار:چی شده؟؟؟؟
دوست:(با لبخند)میخواستن ترتیب فلانی رو بدن
تب دار(با تعجب):کی؟؟؟؟
دوست:بهمانی
تب دار:چرا؟مگه اون دوستش نیست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
دوست:چرا
دوست:بردنش برای زیارت.انجا بهش آمپول بیهوشی زدن تا ترتیبش رو بدن
تب دار(چون آدم احمقی هستم بازم پرسیدم):کیییییییییییییییییی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟کی بهش آمپول زده؟؟؟؟؟
دوست:دکتر اون مکان مقدس اون هم سهم داشته
تب دار:حالا اومدن اینجا چکار؟؟؟؟
دوست:فلانی حالش بد شده بهمانی ترسیده آمده ببینه خونه ما خالی هست تا انجا ترتیبش رو بدن
هاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاهاه
چیه؟بد بود نه؟ولی گوش من تو این شهر پر بود از این چیز ها.اگه خیلی مرد بودی نمیزاشتی به کون خودت بزازن
ای بابا ما ادمها بعضی وقتها از سگ هم پست تریم خوک هستیم انگلیم تو کله منه پره از این چیزا پره از بدی پره از تنهایی
وقتی میبینم که تو این شهر ویرون بعضی کس ها هستن که دارن دستو پا میزنند تا آلوده نشوند دلم میگیره
تب میکنم
من بازم سرم داره میترکه
دستت رو بده به من نترس کمک نمی خوام میخوام بگی تب دارم یه نه
البته تا دستت رو بدی میبوسم
posted by tab at 10:13 AM

دست بزن ببین تب دارم

2005-01-01T05:58:00.000-08:00

منم

من آمدم که به شما بگم تب دارم نمیخوام دلت برام بسوزه میخوام عصبانی بشی میخوام بگی خاک به سره احمقت کنن میخوام حرف بزنم میخوام حرفهای بزنم که تا حالا روم نشده میخوام فکرهای که توکلمه

آه فکر میکنم دارم هذیان میگم

ولی میدونی که خیلی از دیوانگی خوشم می یاد دوستامو از دست میدم از نظر بعضی از انهاها من مشگل جنسی دارم از دخترها خوشم میاد وقصد دارم اینجا از این موجودات دوست داشتنی هم بگم پس بهتره کسانی که محجوب و متین هستن وهمیشه مودب هستن بگم که ورود شما ممنوع

آره من تب دارم دستت رو بده به من نگاه کن سرم داره می پزه

دلم درد میکنه میخوام بالا بیارم چه جای بهتر از اینجا برای تهوع کسی که منو نمی شناسه به درک که فلانی خوشش نمی یاد مگه تا الان که چیزی نگفتم کسی حوامو داشت؟مگه تا الان که حرفامو از دیگران مخفی کردم کسی برام تره خورد کرد؟همه دوست دارند که تو درکشون کنی ولی وقتی نوبت به تو میرسه انگار نه انگار که هستی

ریدم به هیکلت آره با تو هستم میدونم که به من خواهی خندید ولی مگم که ریدم تو دهنت

این حرفهارو نگذار به حساب هذیان این فحش ها همه تو هشیاری بود

نمیدونم چقدر میتونم اینجا دوام بیارم ولی دلم میخواد که حا لا حالا باشم اگه حس کنم کسی حرفهامو میفهمه

تا حالا شده تو سن 27 سالگی احساس تنهایی کنی؟احساس کنی کسی نیست که دوستت داشته باشه تا حالا شده گریه کنی طوری که حس کنی گریت دوروغه؟یا بعضی وقت ها حس کنی که الان وقته گریست ولی گریت نیاد وخنده دار این که به زور گریه کنی تا ادم بودن خودت رو ثابت کنی

بدی off نمی دونم ولی من کسی هستم که زود دل میبندم پس حواست رو جمع کن دیدی عاشقت شدم اگه برام

میگم دوستت دارم پس اگه خجالت میکشی نیا